Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

The Greek influence in the creation of Russia and most 12 most important Greeks of modern Russia

Greeks have been present in southern Russia from the 6th century BC; those settlers assimilated into the indigenous populations. The vast majority of contemporary Russia's Greek minority populations are descendants of Medieval Greek refugees, traders, and immigrants (including farmers, miners, soldiers, and churchmen/bureaucrats) from the Byzantine Empire, the Ottoman Balkans, and Pontic Greeks from the Empire of Trebizond and Eastern Anatolia who settled mainly in southern Russia and the South Caucasus in several waves between the mid-15th century and the second Russo-Turkish War of 1828-29. In former Soviet republics, about 70% are Greek-speakers who are mainly descendants of Pontic Greeks from the Pontic Alps region of northeast Anatolia, 29% are Turkish-speaking Greeks (Urums) from Tsalka in Georgia and 1% are Greek-speakers from Mariupol in Ukraine. Black Sea trade became more important for Constantinople as Egypt and Syria were lost to Islam in the 7th century. Greek missionaries were sent among the steppe people, like the Alans and Khazars. Most notable were the Byzantine Greek monks Saints Cyril and Methodius from Thessalonica in Greek Macedonia, who later became known as the apostles of the Slavs. Many Greeks remained in Crimea after the Bosporan kingdom fell to the Huns and the Goths, and Chersonesos became part of the Byzantine Empire. Orthodox monasteries continued to function, with strong links with the monasteries of Mount Athos in northern Greece. Relations with the people from the Kievan Rus principality were stormy at first, leading to several short lived conflicts, but gradually raiding turned to trading and many also joined the Byzantine military, becoming its finest soldiers. In 965 AD there were 16,000 Crimean Greeks in the joint Byzantine and Kievan Rus army which invaded Bulgaria. Subsequently, Byzantine power in the Black Sea region waned, but ties between the two people were strengthened tremendously in cultural and political terms with the baptism of Prince Vladimir of Kievan Rus in 988 and the subsequent Christianization of his realm. The post as Metropolitan bishop of the Russian Orthodox Church was, in fact, with few exceptions, held by a Byzantine Greek all the way to the 15th century. One notable such prelate was Isidore of Kiev. With the Fall of Constantinople in the 15th century, there was an exodus of Greeks to Italy and the West but especially to fellow-Christian Orthodox Russia. Between the fall of the Empire of Trebizond to the Ottomans in 1461 and the second Russo-Turkish War of 1828-29 there were several waves of refugee Pontic Greeks from the eastern Black Sea coastal districts, the Pontic Alps, and Eastern Anatolia to southern Russia and Georgia (see also Greeks in Georgia and Caucasus Greeks). Together with the marriage of Greek Princess Sophia and Tsar Ivan III of Russia, this provided a historical precedent for the Muscovite political theory of the Third Rome, positing Moscow as the legitimate successor to Rome and Byzantium. Greeks continued to migrate in the following centuries. Many sought protection in a country with a culture and religion related to theirs. Greek clerics, soldiers and diplomats found employment in Russia and Ukraine while Greek merchants came to make use of privileges that were extended to them in Ottoman-Russian trade. Zoe Palaiologina, who later changed her name to Sophia Palaiologina (ca. 1440/49 - 1503), was a Byzantine princess, member of the Imperial Palaiologos family by marriage, Grand Princess of Moscow as the second wife of Grand Prince Ivan III. Through her eldest son Vasili III, she was also the grandmother of Ivan the Terrible, the first Tsar of All Russia.
1) Michail Komneinos Afentoulief or Afentoulis was a Greek who lived in Russia and served as an officer in the Imperial Russian Army. He is best known for his participation in the Greek Revolution and his activities on the island of Crete during the period 1822–23. Michail Komninos was born in Nizhny Novgorod in 1769. He attended the Military School of St. Petersburg and reached the rank of Major in the Russian army. Following the outbreak of the Greek War of Independence in 1821, he came to Greece, following Alexandros Kantakouzinos. In the summer of 1821, along with Kantakouzinos, he went to Monemvasia upon the orders of Dimitrios Ypsilantis. There, Cretan rebels proposed to Kantakouzinos to take up the leadership of the revolution in Crete. After his refusal, Ypsilantis appointed Afentoulief instead. He arrived at Sfakia on 25 October 1821 or in the beginning of November on board the ship of Ioannis Vlachos, a citizen of the Ionian Islands, accompanied by Cretan soldiers. He also brought a small amount of food and ammunition to the island. His first act was the convening of a general assembly of the local military and political leadership. The nickname of "Afentoulis" was given to him by the Cretans. He was a capable and earnest soldier and administrator, but unable to adapt himself to the circumstances of Crete. In February 1823, Afentoulief left Crete and was succeeded by Neofytos Oikonomou as governor of Crete.
2) Vasily Nazarovich Karazin (1773 - 1842) was a Russian enlightenment figure, intellectual, inventor, founder of The Ministry of National Education in Russian Empire and scientific publisher. He is the founder of Kharkov University (now V. N. Karazin Kharkov National University). Karazin was born in Kruchik village, Kharkov Governorate, Russian Empire (now Bohodukhiv Raion of Kharkov Oblast, Ukraine), his father was Nazary Aleksandrovich Karazin, a Russian Imperial Army officer (noted for his involvement in Pârvu Cantacuzino's 1769 rebellion in Wallachia) and his mother was part of the Ukrainian Cossack elite. His paternal family originally known as Karadji stemmed from Greek people.
3) Konstantin Gavrilovich Catacazy or Katakazi (1830 - 1890) was a Russian diplomat of the 19th century, minister plenipotentiary of the Russian Empire to the United States. Katakazi is a Russian aristocratic family of Phanariote descent. Anton Katakazi, the patriarch of the family emigrated with his sons to Russia in 1807. The Katakazis were big landowners in the eastern part of the principality of Moldova, which was transferred to Russia the Treaty of Bucharest (1812). The family is mentioned in the catalogue of aristocratic families from the Bessarabia Governorate. Anton Katakazi's two sons got involved in Russian politics. The older son, Konstantin Antonovich Katakazi (1775–1826) was governor of Bessarabia from 1818 to 1825. Married to a princess Ypsilantis, Konstantin actively supported the Greek secret society Filiki Eteria and the military action of Alexander Ypsilantis in Moldavia and Wallachia. The younger son, Gavriil Antonovich Katakazi, became a Russian diplomat. His main assignment was legate of the Russian Empire to king Otto of Greece. Eventually Gavriil was named senator of the Russian Empire. Konstantin Gavrilovich Catacazy intended to follow his father's career and entered the staff of the Russian Ministry of Foreign Affairs. After having negotiated the Alaska purchase Stoeckl resigned for health reasons in 1869. Vladimir Andreevich Bodisko, former agent of the Russian-American Company was appointed as care-taker of the Russian legation in Washington Gorchakov suggested the appointment of Catacazy as minister plenipotentiary to the United States. Though Tsar Alexander II of Russia had some reservations regarding this nomination, he finally gave in to the chancellor's suggestion.
4) Grigorios Maraslis (1831 - 1907) was an official of the Russian Empire and long-time mayor of Odessa (1878–1895) of Greek origin. A noted philanthropist, he sponsored many buildings and educational institutions both in Odessa and in various cities in Greece and for the Greek communities of the Ottoman Empire.
5) Afrikan Aleksandrovich Spir (1837 - 1890) was a Russian Neo-Kantian philosopher of Greek-German descent who wrote primarily in German. His book Denken und Wirklichkeit (Thought and Reality) exerted a "lasting impact" on the writings of Friedrich Nietzsche. His mother, Helena Constantinovna Spir, daughter of the major Poulevich, was on her mother's side the granddaughter of the Greek painter Logino, who arrived in Russia under the reign of Catherine the Great. Alexander Spir gave each of his five children four boys and one girl names chosen in an old Greek Calendar, this is the source of the curious name "Afrikan". Although he spent most of his life as a philosopher, Spir never held a university appointment and his writings remained relatively unknown and unrecognized throughout his life.
6) Count Ivan Fedoseevich Botsis (died 18 May 1714) was a Russian admiral and one of the founders of the Imperial Russian Navy under Peter the Great. Botsis was a Greek from Dalmatia, and served in the Venetian galley fleet for 17 years. He was hired for Russian service by Pyotr Andreyevich Tolstoy in 1702. At the time, Russia was engaged in the Great Northern War and the Tsar tried to westernize Russia and establish a modern navy. Many foreigners were therefore invited to Russia and employed in high positions as experts. After his arrival in Russia in 1703, Botsis was appointed as shautbenaht (a Dutch title equivalent to Counter Admiral) and head of the galley squadrons of the newly established Baltic Fleet, based at Saint Petersburg and the fortress of Kronstadt. From this position, Botsis oversaw the construction of the Baltic galley fleet. In 1713 he commanded the rear guard of the fleet that carried the army of Prince Mikhail Golitsyn to Finland, and participated in the bombardment of Helsinki. His naval abilities and his character were highly esteemed by Peter: together with Vice Admiral Cornelius Cruys, Botsis was proxy father to the Tsar in his wedding to the Empress Catherine on 9 February 1712, and when Botsis died, the Tsar took his sword as a souvenir and gave pensions to his family.
7) Evstratii Ivanovich Delarov (c. 1740-1806) was a Greek-born mariner who served with several Russian maritime fur trade companies in Russian America. He was born in Ottoman Macedonia.He was the first documented Greek explorer and merchant to arrive in Alaska. Delarov's career in Russian America dates to at least 1764, when he was in the Aleutian Islands on board the Petr i Pavel under Ivan Maksimovich Solov'ev. While serving Panov brothers company, Delarov used the harbor on Unga Island as a base of operations, which for many years the harbor was known as Delarov Harbor or Greko-Delarovskoe, because Delarov was Greek. Over time Delarov gained a reputation as an excellent skipper. He became part owner of various fur-trading vessels. In 1788 the Spanish expedition of Gonzalo López de Haro and Esteban José Martínez sailed to Alaska to investigate Russian activity. A number of earlier Spanish voyages to Alaska had failed to find any Russians, but direct contact was made during the 1788 expedition. Haro found Shelikhov's settlement at Three Saints Bay and met with Delarov. Haro and Delarov conversed at length. Delarov informed Haro that there were seven Russian posts on the coast between Unalaska and Prince William Sound and that a Russian sloop traded south along the coast each year, as far as Nootka Sound. This latter piece of information was most likely a fabrication intended to intimidate the Spanish. That Delarov had exaggerated the strength of Russian America became clear to the Spaniards when they visited Unalaska. Delarov had told Haro that 120 Russians lived there, but the Spaniards discovered that Potap Zaikov was the only Russian there the rest were Aleuts. When the Russian-American Company was founded in 1799 Delarov moved to Saint Petersburg and served on the company's board of directors until his death in 1806.
8) Vasili III Ivanovich (1479 - 1533, Moscow) was the Grand Prince of Moscow from 1505 to 1533. He was the son of Ivan III Vasiliyevich and Sophia Paleologue and was christened with the name Gavriil (Гавриил). He had three brothers as well as five sisters. He was the son of Byzantine greek princess Sophia Palaiologina. During the reign of Vasili III, the landownership of the gentry increased, while authorities actively tried to limit immunities and privileges of boyars and the nobility. Vasili was equally successful against the Crimean Khanate. Vasili III continued the policies of his father Ivan III and spent most of his reign consolidating Ivan's gains. Vasili annexed the last surviving autonomous provinces: Pskov in 1510, appanage of Volokolamsk in 1513, principalities of Ryazan in 1521 and Novgorod-Seversky in 1522. Vasili also took advantage of the difficult position of Sigismund of Poland to capture Smolensk. The loss of Smolensk was an important injury inflicted by Russia on Lithuania in the course of the Russo-Lithuanian Wars and only the exigencies of Sigismund compelled him to acquiesce in its surrender (1522). By 25 November 1533, Vasili reached Moscow and asked to be made a monk before dying. Taking on the name Varlaam, Vasili died at midnight, 4 December 1533.
9) Count Feodor Alekseyevich Golovin (1650 - 1706) was the last Russian boyar and the first Chancellor of the Russian Empire, field marshal, general admiral (1700). Until his death he was the most influential of Peter the Great's associates. Golovin stemmed from the family of Russian treasurers of Byzantine Greek descent. During the regency of Sophia Alekseyevna, sister of Peter the Great, he was sent to the Amur to defend the new fortress of Albazin against the Chinese Qing Empire. In 1689, he concluded with the Qing Empire the Treaty of Nerchinsk, by which the line of the Amur, as far as its tributary the Gorbitsa, was retroceded to China because of the impossibility of seriously defending it. On Leforts death, in March 1699, he succeeded him as Field Marshal. The same year he was created the first Russian count, and was also the first to be decorated with the newly instituted Russian Order of St. Andrew. The conduct of foreign affairs was at the same time entrusted to him, and from 1699 to his death he was the premier minister of the tsar. He also controlled, with consummate ability, the operations of the brand new Russian diplomats at the various foreign courts. His superiority over all his Russian contemporaries was because he was already a statesman, in the modern sense, while they were still learning the elements of statesmanship. His death was an irreparable loss to the Tsar, who wrote the words upon the despatch announcing it in grief.
10) Pyotr Ivanovich Melissino (c. 1726 – c. 1797) was a General of the Artillery of the Russian Empire and was widely considered the best Russian artilleryman of the 18th century. He was born as Petros Melissinos on the Greek island of Cephalonia in 1726, he was of Greek origi and his father was a physician who belonged to the noble Greek family of Melissenos. Throughout his life, he prided himself on his Greek origin. He received a thorough education in his youth and was fluent in many languages including Russian, German, Italian, French, Turkish as well as his native Greek, he also knew some Latin and English. Melissinos arrived in Russia during the reign of Peter the Great and ended his career as Vice-President of the Commerce Collegium in 1740-45. After the ascension of Emperor Paul, Melissino was put in charge of the entire Russian artillery but died the following year. Melissino was instrumental in promoting the career of one of Paul's favourites, Aleksey Arakcheyev.
11) Alexander Ypsilantis, Ypsilanti, or Alexandros Ypsilantis (1792 - 1828), was a member of a prominent Phanariot Greek family, a prince of the Danubian Principalities, a senior officer of the Imperial Russian cavalry during the Napoleonic Wars, and a leader of the Filiki Eteria, a secret organization that coordinated the beginning of the Greek War of Independence against the Ottoman Empire. He should not be confused with his namesake grandfather, a Prince of Wallachia and Moldavia at the end of the 18th century. At the age of 15, he was presented to the Russian Court, where he came under the patronage of Empress Maria Feodorovna. Although he was promoted to full colonel.
12) Count Ioannis Antonios Kapodistrias (1776 - 1831), was a Greek statesman who served as the Foreign Minister of the Russian Empire and was one of the most distinguished politicians and diplomats of Europe. After a long and distinguished career in European politics and diplomacy he was elected as the first head of state of independent Greece (1827–31). He is considered as the founder of the modern Greek state, and of Greek independence. In 1809 Kapodistrias entered the service of Alexander I of Russia. His first important mission, in November 1813, was as unofficial Russian ambassador to Switzerland, with the task of helping disentangle the country from the French dominance imposed by Napoleon. He secured Swiss unity, independence and neutrality, which were formally guaranteed by the Great Powers, and actively facilitated the initiation of a new federal constitution for the 19 cantons that were the component states of Switzerland, with personal drafts. In the ensuing Congress of Vienna, 1815, as the Russian minister, he counterbalanced the paramount influence of the Austrian minister, Prince Metternich, and insisted on French state unity under a Bourbon monarch. He also obtained new international guarantees for the constitution and neutrality of Switzerland through an agreement among the Powers. After these brilliant diplomatic successes, Alexander I appointed Kapodistrias joint Foreign Minister of Russia (with Karl Robert Nesselrode). As the Sublime Porte declined to answer the Russian ultimatum within the seven day period allowed after it was presented by the ambassador Baron Georgii Stroganov on 18 July 1821, Russia broke off diplomatic relations with the Ottoman Empire. Kapodistrias became increasingly active in support of Greek independence from the Ottoman Empire, but did not succeed in obtaining Alexander's support for the Greek revolution of 1821. This put Kapodistrias in an untenable situation and in 1822 he took an extended leave of absence from his position as Foreign Minister and retired to Geneva where he applied himself to supporting the Greek revolution by organising material and moral support.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Greeks_in_Russia_and_the_Soviet_Union

Τα χρυσά χρόνια της μεσαιωνικής Ρωσίας (960-1125 μ.χ) και η κυρίαρχη Ορθόδοξη Βυζαντινή επιρροή

Ο Βλαδίμηρος Α΄ ο Μέγας (960 - 1015) ήταν μέγας πρίγκιπας του Κιέβου, δηλαδή αρχηγός του κράτους των Ρως, από το 980 έως το 1015. Ανήκε στη βαραγγική δυναστεία των Ρουρικίδων. Όταν ο Σβιάτοσλαβ κατέλαβε την Βουλγαρία και μετακίνησε την πρωτεύουσα στο Δούναβη (Περεγιασλάβετς, 969), εγκατέστησε τους νεαρούς γιους του ως Πρίγκιπες (τοπικούς κυβερνήτες) σε διάφορες πόλεις των Ρως. Οι Βυζαντινοί νίκησαν τους Ρώσους και κατέλαβαν την Βουλγαρία. Ο Σβιάτοσλαβ πλήρωσε την επέκταση στα Βαλκάνια με την ίδια του τη ζωή το 972, όταν δολοφονήθηκε από νομάδες Πεσενέγους καθώς επέστρεφε νικημένος. Ο Βλαδίμηρος κατέλαβε το Κίεβο χωρίς μάχη, σκοτώνοντας ύπουλα το Γιάροπολκ ενώ διαπραγματεύονταν (980) και φορώντας το στέμμα του. Τα πρώτα χρόνια του στο τιμόνι των Ρως χαρακτηρίσθηκαν από έναν επιτυχημένο συνδυασμό διπλωματίας και πολέμου. Ασφάλισε τα νότια σύνορά του επιτρέποντας σε τουρκικά φύλα να εγκατασταθούν εκεί, δημιουργώντας μία ασπίδα προστασίας έναντι μελλοντικών εισβολών. Επανασταθεροποίησε την κυριαρχία του Κιέβου στο σύστημα ποτάμιων συγκοινωνιών της ανατολικής Ευρώπης, ιδιαίτερα στην Εμπορική Οδό Βαράγγων - Ελλήνων. Το 988 ο Βλαδίμηρος προχώρησε σε μία επιλογή που του χάρισε το προσωνύμιο Μέγας: εισήγαγε το χριστιανισμό από το Βυζάντιο - ο ίδιος βαπτίσθηκε στη Χερσώνα της Κριμαίας. Οι δεσμοί επιβεβαιώθηκαν και με το γάμο του με την πριγκίπισσα Άννα, αδελφή του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου. Δεν είναι πάντως ιστορικά εξακριβωμένο εάν χώρισε τις δεκάδες συζύγους που είχε πριν βαπτισθεί Χριστιανός και παντρευθεί την Άννα. Τα υπόλοιπα χρόνια της βασιλείας του υπήρξαν ειρηνικά, με εξαίρεση κάποιες περιστασιακές συγκρούσεις με τους Πεσενέγους στο νότο. Για την καλύτερη διακυβέρνηση της χώρας σχημάτισε ένα συμβούλιο αποτελούμενο από βογιάρους ευγενείς, ενώ τοποθέτησε δώδεκα από τους γιους του ως πρίγκιπες στις μεγαλύτερες πόλεις της επικράτειας, όπως είχε κάνει και ο πατέρας του. Ο Βλαδίμηρος ανακηρύχθηκε άγιος τόσο από την Ορθόδοξη όσο και από την Καθολική Εκκλησία για τον εκχριστιανισμό του λαού του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Ιουλίου.
Ο Γιαροσλάβος Α' ο Σοφός (978 - 1054) ήταν τρεις φορές Μέγας Ηγεμόνας του Νόβγκοροντ και του Κιέβου, ενώνοντας τις δύο ηγεμονίες για ένα χρονικό διάστημα κάτω από την εξουσία του. Κατά τη μακρά περίοδο της εξουσίας του το Κράτος των Ρως έφθασε στο απόγειο της πολιτιστικής και στρατιωτικής του ακμής. Στό Γιαροσλάβο ανηκει η σύνταξη τοῦ πρώτου Νομικού Κώδικα της Ρωσίας. Σέ μία βαρβαρική Ευρώπη ο Μέγας Βλαδίμηρος ήταν ο πρώτος Ηγεμόνας πού κατάργησε τήν θανατική ποινή, ενώ ο Γιαροσλάβος ο Σοφός κατάργησε τά βασανιστήρια! Το 1043 επιτέθηκε εναντίον της Κωνσταντινούπολης με 400 πλοία, αλλά παθαίνει μεγάλη καταστροφή από θαλασσοταραχή, την οποία ολοκλήρωσε με το Υγρό Πυρ ο Βυζαντινός στρατηγός Κατακαλών Κεκαυμένος. Ο Βσέβολοντ Α' Γιαροσλάβιτς (1030 - 1093) ήταν μεγάλος ηγεμόνας του Κιέβου (1078-1093) από τον οίκο των Ρουρικιδών. Ήταν ο 5ος γιος του Γιαροσλάβ Α' του Σοφού και της Ίνγκεγκερντ, κόρης του Όλαφ, ηγεμόνα της Σουηδίας. Βαπτίσθηκε με το ελληνικό όνομα Ανδρέας, όπως δείχνουν οι σφραγίδες του που φέρουν το όνομα "Αντρέι-Βσέβολοντ". Ο πατέρας του, μαζί με μια συμφωνία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που υπέγραψε το 1046, τον νύμφευσε με την Αναστασία Μονομαχίνα, κόρη του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου από τον προηγούμενό του γάμο με κάποια από τον οίκο των Σκληρών. Όταν απεβίωσε το 1054 ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος επιζών γιος του, Ιζιασλάβ Α', ως μέγας πρίγκιψ του Κιέβου. Ο επόμενος γιος, Σβιατοσλάβ Β', έλαβε ως επιχορήγηση την πόλη Τσερνίγκοφ, ενώ ο Βσέβολοντ Α' την πόλη Περεγιάσλαβ και άλλες που έμειναν στους απογόνους του. Ο Βσεβολόντ Α' και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του διεξήγαγαν από κοινού πόλεμο με τους τούρκους νομάδες τις στέπας (Κουμάνους, Κιπτσάκους) και συνέταξαν το πρώτο Σλαβικό Νομικό Δίκαιο. Ο Βσέβολοντ, ως ο μεγαλύτερος επιζών, ανέλαβε μέγας πρίγκιψ του Κιέβου ενώνοντας τα τρία πριγκιπάτα των Ρώσων του Κιέβου. Ο γιος του Βλαντιμίρ ορίστηκε διοικητής του Τσερνίγκοφ. Στα τελευταία έτη της ηγεμονίας του επηρεάστηκε από νεαρότερους συμβούλους και όχι από τους σοφότερους, με αποτέλεσμα η δικαιοσύνη να διαφθαρεί (κατά το Πρώτο Χρονικό). Η Αυτοβιογραφία του γιου του αναφέρει ότι μιλούσε πέντε ξένες γλώσσες, πιθανώς Ελληνικά, Κουμανικά, Λατινικά, Νορβηγικά και τη γλώσσα της Οσσετίας του Καυκάσου (Αλανικα απόγονο Σαρματικων και Σκυθικων). Αν και ο ίδιος έχασε στις πιο πολλές του μάχες, ο γιος του Βλαντίμιρ ήταν γενναίος πολεμιστής. Στα τελευταία έτη της ζωής του που ασθένησε βαριά, ο Βλαντίμιρ προήδρευε της κυβέρνησης. Ο Βλαδίμηρος B' Φσέβολοντοβιτς ο Μονομάχος (1053 - 1125) ήταν μέγας ηγεμόνας του Κιέβου από το 1113 εώς το 1125, κυβερνήτης, αρχηγός και συγγραφέας. Ο πατέρας του Βσέβολοντ Α' είχε νυμφευτεί το 1046 την Αναστασία Μονομαχίνα, κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου από τον προηγούμενο γάμο του με μια από τον οίκο των Σκληρών, και από την οποία πήρε το όνομα μονομάχος. Ο Βλαντιμίρ Β' βαπτίσθηκε Βασίλειος και κράτησε το επώνυμο της μητέρας του, μια και αυτή ήταν από επιφανές γένος. Η ετεροθαλής αδελφή του Ευπραξία παντρεύθηκε τον Ερρίκο Δ' των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας. Το 1093 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Βλαντιμίρ Β' τον διαδέχθηκε στο πριγκιπάτο του Περέγιασλαφ. Ίδρυσε πόλεις, μεταξύ αυτών και την Βλαντιμίρ που έγινε η μεσαιωνική πρωτεύουσα της Ρωσίας μετά το Κίεβο. Στην αυτοβιογραφική Διαθήκη του αναφέρει ότι πήρε μέρος σε 83 εκστρατείες και έκανε 19 συμφωνίες ειρήνης. Από το 1093 πολεμούσε με τους Κουμάνους - γειτονικούς βαρβάρους λαούς και τον σύμμαχό τους δούκα Ολέγκ Σβιατοσλάβιτς. Άρχισε να χρησιμοποιεί την λαϊκή εθνοφυλακή στις εκστρατείες του. Οι Κουμανοι νομάδες νικήθηκαν μερικές φορές και άφησαν τα σύνορα της Ρωσίας για πολύ καιρό. Μετά το θάνατο (1113) του μεγάλου δούκα του Κιέβου, Σβιατοπόλκ Ισιασλάβοβιτς ξέσπασε λαϊκή επανάσταση στο Κίεβο. Οι ευγενείς του Κιέβου κάλεσαν το Βλαδίμηρο Μονομάχο να γίνει μέγας δούκας τους. Αυτός κατέστειλε την εξέγερση, παραχωρώντας προνόμια στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Ετσί δημιουργήθηκε «Το Καταστατικό του Βλαδιμήρου Μονομάχου» ή «Το Καταστατικό για τα Ποσοστά», το όποιο έγινε μέρος της επεκτεταμένης συνθέσης της «Ρωσικής Αλήθειας». Το καταστατικό κατοχύρωσε τους τόκους των δανειστών και καθόριζε τους όρους της σκλαβώσης. Δεν μεταβαλλωντας τα θεμέλια της φεουδαρχικής κοινωνίας αυτός προσπαθούσε να ελαφρώνει την κατάσταση των χρεωστών και ζακουπ εστώ και διακηρυκτικά. (ζάκουπ είναι ένας χωριάτης που δανείστηκε από έναν φεουδάρχη και γίνηκε μεσόσκλαβος του (στην Ρωσία IX-XIII). Αυτά τα έτη ήταν και η τελευταία άνθηση των αρχαίων Ρως, διότι μια δεκαετία μετά τον θάνατό του η χώρα σπαράχθηκε από ταραχές. Ετάφη στον καθεδρικό της Αγ. Σοφίας, στο Κίεβο. Έχουμε τα σύγγραμματα του Βλαδίμηρου Μονομάχου στον μοναδικό αριθμό ως μέρος «του Λαβρέντιεβσκ χρονογραφήματος». Είναι το μεγάλο μνημείο της αρχαιορωσικής λογοτεχνίας γραμμένο με ταλέντο και λογοτεχνική λάμψη. «Η Διδαχή» είναι το σύνθετο αριστούργημα, γραμμένο σε διαρκές διάστημα. Ο Βλαδίμηρος άρχιζε να το γράφει το 1101 στην ταξίδι του στo Ροστόφ μετά την ταραγμένη συνάντηση με τους πρέσβεις και το διαλογισμό για τη ζωή του και ολοκλήρωσε μετά το 1117. Οι λογοτεχνικές πηγές του έργου είναι τα βιβλικά και λειτουργικά κείμενα, τα απόκρυφα βιβλία και η άλλη βυζαντινή λογοτεχνία, που δεν ήταν μεταφρασμένη στα ρωσικά τότε. Ο χρόνος κατά τον οποίο είχε την εξουσία ο Βλαδίμηρος Μονομάχος ήταν η τελευταίος περίοδος ενίσχυσης της Κιεβικής Ρωσίας. Ο Βλαδίμηρος Μονομάχος και οι συγγενείς του διεύθυναν τα ¾ του εδάφους της Αρχαιορωσίας. Οι εμφύλιοι πόλεμοι στο δουκάτο τερματίστηκαν προσωρινά. Η σταθερότητα του κράτους στηριζόταν στην αυθεντία του Μονομάχου, την ύπαρξη του κοινού εχθρού (κουμάνοι) και την συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια του μέγα δούκα. Η εποχή του ήταν για το Κίεβο η χρυσή περίοδος. Τότε ήρθε από την Κωνσταντινούπολη η εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ και το στέμμα του Βλαντιμίρ Μονομάχου, και τα δύο πολύτιμα κειμήλια.
Πηγή : https://el.m.wikipedia.org/wiki/Γιαροσλάβ_Α΄_Σοφός

Ζειά ή Ζέα : Το πανάρχαιο ελληνικό δημητριακό που δωρίζει ζωή, χαρίζει πνευματική διαύγεια και αποτρέπει θανατηφόρες ασθένειες

Ή Ζειά ή Ζέα προέρχεται από τη λέξη «Ζείδωρος» (αυτός που δωρίζει ζωή) και προέρχεται από το δημητριακό ζέα. Η πόλη της Αθήνας ονομαζόταν Ζείδωρος γιατί τα εδάφη της χάριζαν στους κατοίκους το ντόπιο δημητριακό. Ακόμα, η μαρίνα της Ζέας στον Πειραιά ονομάστηκε έτσι επειδή από εκεί γινόταν η διακίνηση της ζέας προς τα άλλα λιμάνια. Η Ζέα (Triticum dicoccum) είναι ένα απο τα αρχαιότερα δημητριακά που είναι γνωστά στον άνθρωπο. Δείγματα του βρέθηκαν σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον Ελληνικό χώρο με παλαιότερο αυτό της Μικράς Ασίας που χρονολογείται 12000 έτη π.Χ. Ήταν ένα απο τα πρώτα δημητριακά που “εξημέρωσε” ο άνθρωπος και βασικό καλλιεργήσιμο είδος της πρώιμης γεωργίας της Εύφορης Ημισελήνου (Fertile Crescent), δηλαδή της Παλαιστίνης, της Συρίας, του Ευφράτη και του Τίγρη ως τον Περσικό κόλπο. Δείγματα της εκμετάλλευσής του που χρονολογούνται 10.000 χρόνια πριν, έχουν βρεθεί και στην Βόρεια Αφρική. Ο Όμηρος αναφέρεται στην καλλιέργεια της ζέας στην Λακωνική πεδιάδα “πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν”. Δέσποζε μέχρι τις αρχές των ιστορικών χρόνων μεταξύ των δημητριακών. Με το πέρασμα του χρόνου επιλέχθηκαν πιο αποδοτικές και πιο εύκολες καλλιέργειες δημητριακών, όπως το σιτάρι και το ρύζι. Έτσι η καλλιέργεια της Ζέας είχε σχεδόν εξαφανισθεί...Για χιλιάδες χρόνια παρέμενε το κυριότερο δημητριακό της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Μετέπειτα αντικαταστάθηκε απο το Triticum turgidum (Durum) το οποίο πιθανά να δημιουργήθηκε απο το Triticum dicoccum με μετάλλαξη. Οι αγρότες προτίμησαν το νέο αυτό δημητριακό λόγω του ότι ο σπόρος αποχωριζόταν απο το φλοιό με μεγαλύτερη ευκολία. Το δημητριακό Triticum dicoccum ή αλλιώς Emmer ή aja όπως ονομάζεται στην Αφρική, έφτασε στην Αιθιοπία πριν απο 5.000 ή και περισσότερα χρόνια και έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας. Έχει επιζήσει επίσης σε μικρής κλίμακας παραγωγή και στην (πάλαι ποτέ) Γιουγκοσλαβία, Ινδία, Τουρκία, Γερμανία (Βαυαρία), Γαλλία και αλλού. Μπορεί την ζέα να την χρησιμοποιούσαν ως τροφή για τα άλογα, αλλά για τους Ρωμαίους ήταν τροφή εκστρατείας. Κατά την Ομηρική εποχή πιθανολογείται ότι η Ζέα χρησιμοποιείτο ως ζωοτροφή. Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά απο ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι. Ο Θεόφραστος (4ος αι. π.Χ.) διακρίνει σαφώς τη ζέα απο την όλυρα, χαρακτηρίζοντας την πρώτη ως το πλέον αποδοτικότερο μεταξύ πολλών άλλων δημητριακών. Σύμφωνα, με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά (όλυρα) είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό απο τους πρώτους Ρωμαίους στην αρχή της ιστορίας τους και αυτό αποδεικνύεται και απο τη χρησιμοποίηση τους σε όλες τις θρησκευτικές τελετές τους. Ο Γαληνός (γιατρός κατά τον 2ο αι. π.Χ.) αναφέρει την όλυρα ως το τρίτο σε θρεπτική αξία δημητριακό μετά το κριθάρι και το σιτάρι, ενώ όπως μας πληροφορεί ο Διοσκουρίδης (1ος αι. μ.Χ.) στην εποχή του ήταν διαδεδομένη μια πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων και των Ρωμαίων: η μίξη χονδροαλεσμένων κόκκων ζέας και σιταριού, που λεγόταν “κρίμνον”, και το οποίο ήταν ένα παχύρρευστο θρεπτικό ρόφημα που ονομαζόταν “πολτός” (χυλός).
Τι είναι η Ζέα; Το αρχαιότερο ίσως δημητριακό και βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων. Αναφέρεται και ως Ζειά, βρίζα, όλυρα, Emmer και ορισμένες φορές συγχέεται με το ασπροσίτι (γερμαν. Dinkel), ή τη Σίκαλη, ή ακόμα και με το καλαμπόκι, μια και η λέξη Zea (Zea mais) είναι η επιστημονική ονομασία του αραβοσίτου. Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης “ζείδωρος” (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται απο αυτό το δημητριακό. Αυτό άλλωστε είναι και το κύριο ζητούμενο της “βελτίωσης” των σιτηρών. Ζέα: Για τους περισσότερους Έλληνες η ζέα είναι μία άγνωστη τροφή. Όχι άδικα, θα έλεγε κανείς, αφού για πολλά χρόνια το δημητριακό είχε εξαφανιστεί από τη χώρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 30, ένας νόμος του Ελευθεριου Βενιζελου απαγόρευσε όχι μόνο την καλλιέργεια της ζέας στο εσωτερικό της χώρας, αλλά ακόμη και το να αναφέρεται ως όρος στα λεξικά. Το δημητριακό ξεχάστηκε, ενώ οι μετέπειτα γενιές δεν έμαθαν καν την ύπαρξή του. Οι Έλληνες στερήθηκαν έτσι για πολλά χρόνια ένα πολύτιμο αγαθό, το οποίο βέβαια άλλες χώρες συνέχιζαν να καλλιεργούν και να απολαμβάνουν. Το δημητριακό τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει αργά και σταθερά να επανέρχεται στη χώρα, ενώ το μόνο που μένει είναι να εξοικειωθούμε μαζί του και να αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε. Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν τόσο έξυπνοι; Η απάντηση για πολλούς είναι μια και στηρίζεται στις αρχές που έθεσε ο πατέρας της Ιατρικής ο Ιπποκράτης, που έλεγε «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και «φάρμακο σου είναι η τροφή σου». Και τί το «κακό» έχει το σιτάρι; Γλουτένη. Μια ουσία που βρίσκεται παντού στη σύγχρονη διατροφή και κρατάει σε «υπνηλία» τον εγκέφαλο. Οι αρχαίοι, σιτάρι δεν έβαζαν στο στόμα τους. Διότι δεν υπήρχε. Καλλιεργούσαν το δημητριακό Ζέα, πλούσιο σε μαγνήσιο που θεωρείται η τροφή του εγκεφάλου. Στην αρχαιότητα δεν έτρωγαν στάρι. Υπήρχε ένα δημητριακό το «Ζέα» το οποίο είναι πλούσιο σε μαγνήσιο, «τροφή» του εγκεφάλου. Για αυτό και οι προγονοί μας ήταν έξυπνοι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότατα αυτό να οφείλεται στο ότι δεν έτρωγαν στάρι που έχει γλουτένη, ουσία που συγκολλάει τις νευρικές απολήξεις και δεν αφήνει τον εγκέφαλο να σκεφτεί ελεύθερα και να δημιουργήσει. Μια άλλη ουσία που έχει το συγκεκριμένο δημητριακό είναι το αμινοξύ Λυσίνη το οποίο ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει ελάχιστη γλουτένη». Είναι σούπερ τροφή και δεν χρειάζεται μεγάλη ποσότητα για να χορτάσει ο οργανισμός. Η καλλιέργεια του απαγορεύτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. «Καλλιεργούνταν στην Ελλάδα και απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά - άγνωστο γιατί. Το έχουν οι Γερμανοί και το εξάγουν. Είναι πανάκριβο κοστίζει 6,5 ευρώ το κιλό!». Ολες οι βιταμίνες βρίσκονται στον φλοιό. «Βγάζουν το φλοιό των τροφίμων και στη συνέχεια οι βιταμίνες γίνονται συμπληρώματα διατροφής». Όσον αφορά στην κατανάλωση κρέατος αυτή ήταν ελάχιστη και μόνο όταν το άτομο ήταν υγιές. Όταν υπήρχε κάποια ασθένεια δεν καταναλωνόταν κρέας. Αναφέρεται επίσης ότι είναι ιδιαίτερα ευεργετικό για την λειτουργία του εγκεφάλου, εντελώς αυθαίρετα και χωρίς έστω επιστημονικές ενδείξεις. Τέλος αναφέρεται ότι δύο Γερμανοί γιατροί ήλθαν στην Ελλάδα το 1926 και κατόπιν μελετών στην Βόρεια Ελλάδα διαπίστωσαν ότι οι ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες των Βόρειο Ελλαδιτών οφείλονταν στην κατανάλωση αλεύρου ζέας και κατόπιν αυτού εισηγήθηκαν στην Γερμανική Κυβέρνηση να απαγορεύσει την κατανάλωση ψωμιού από ζέα που επεβλήθη δια νόμου από τον Ε. Βενιζέλο .Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Το δημητριακό ζέα έχει τις ίδιες θερμίδες με τις υπόλοιπες ποικιλίες σιταριού, παρά τις όποιες διαφορές σε θρεπτικά συστατικά. Από το αλεύρι ζέας βέβαια δεν παρασκευάζεται μόνο ψωμί, αλλά και κουλούρια, παξιμάδια, μακαρόνια και όπου αλλού χρησιμοποιείται αλεύρι .Το σιτάρι ζέας που εγκαταλείφθηκε από εμάς σταδιακά από την δεκαετία του '20 επανέρχεται σήμερα ως εισαγόμενο στάρι ζέας κυρίως από την Γερμανία. Τα πέντε τελευταία χρόνια άρχισε ν' ανθίζει η καλλιέργεια σπόρων ζέας στην Πελοπόννησο, την Θεσσαλία, την Β. Ελλάδα και αλλού. Χρειάζεται βέβαια πολύ νερό και προσοχή στο άλεσμα αλλά οι καλλιεργητές είναι μέχρι σήμερα ικανοποιημένοι.
Μετά απο μακρόχρονη λησμονιά, οι νεότεροι επιστήμονες το “ανακάλυψαν” ξανά και κυρίως μετά τις έρευνες του Άγγλου Allen. Η ζέα είναι δημητριακό που περιέχει 40% μαγνήσιο επιπλέον των άλλων δημητριακών. Το συστατικό αυτό βοηθά στην αντιμετώπιση των κραμπών που εμφανίζονται συνήθως μετά απο πολύωρη ποδηλασία. Είναι σημαντική οχι μόνο για τις ίνες και τα μέταλλα που περιέχει αλλά κυρίως για το μαγνήσιο που ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Αποκαλείται μαγνήτης της Ζωής. Το ποσοστό του αμινοξέος λυσίνη (Lycin) που περιέχει είναι το συστατικό των πρωτεϊνών που αυξάνει την πεπτικότητα τους, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και είναι το βασικό στοιχείο στην βιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου. Βοηθάει στην απορρόφηση θρεπτικών συστατικών (Ca, Mg κ.α.). Καταστέλλει τις φλεγμονές που χρονίζουν στον οργανισμό και καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα. Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει την ανάπτυξη και μετάσταση του καρκίνου). Η Ζέα εξαφανίστηκε “μυστηριωδώς” απο τη διατροφή μας. Το 1928 η καλλιέργειά  της άρχισε να απαγορεύεται σταδιακά και μέχρι το 1932 καταργήθηκε τελείως στην Ελλάδα. Η λέξη Ζειά, Ζέα κτλ εξαφανίστηκε ακόμα και απο τα λεξικά. Η Ζέα υποβιβάστηκε σε ζωοτροφή. Οι λόγοι δεν είναι σαφείς. Το γιατί παραμένει αδιευκρίνιστο. Το σιτάρι είναι πιο ανταποδοτική καλλιέργεια, αλλά λιγότερο ωφέλιμο για τον οργανισμό.  Ήταν η εισαγωγή των αλεύρων σίτου; Ήταν το οικονομικό συμφέρον ή κάτι πιο πολύπλοκο; Στα λεξικά (ελληνικά) ακόμα και σήμερα υπάρχει ως ζωοτροφή.
Τα θρεπτικά συστατικά του αλευριού ζέας δεν διαφέρουν από τα άλλα είδη αλεύρων σίτου εκτός του ότι περιέχουν μικρότερες ποσότητες γλουτένης, μεγαλύτερες ποσότητες λυσίνης (βασικού αμινοξέος, συστατικού πρωτεϊνών) και μεγαλύτερες ποσότητες του ιχνοστοιχείου μαγνήσιο. Τόσο το μαγνήσιο όσο και το αμινοξύ λυσίνη μπορεί να ληφθούν άνετα από το νερό, το κρέας και τα γαλακτοκομικά. Όσον αφορά την γλουτένη ναι μεν η ζέα περιέχει μικρότερες ποσότητες γλουτένης αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι με αλλεργία στην γλουτένη επηρεάζονται ακόμα και με πολύ μικρές ποσότητες γλουτένης. Η κοιλιοκάκη είναι αυτοάνοσο κληρονομικό νόσημα που προέρχεται από την έλλειψη ενός ενζύμου σε ορισμένα άτομα και προκαλεί πόνους στην κοιλιά, δυσπεψία, πονοκεφάλους, ζαλάδες, εμετούς, πεπτικές διαταραχές, κλπ. Αλλά ούτε και η μειωμένη παρουσία γλουτένης δίνει κάποια ιδιαίτερα θρεπτικά χαρακτηριστικά στο ψωμί. Γλουτένη περιέχουν το σιτάρι, το κριθάρι, η σίκαλη και η βρόμη. Δεν υπάρχει φάρμακο, εμβόλιο κλπ.για την κοιλιοκάκη παρά μόνον η συστηματική αποφυγή προϊόντων που περιέχουν γλουτένη έστω και σε ελάχιστες ποσότητες. Επίσης η ζέα περιέχει φυτικές ίνες όπως και άλλα είδη αλεύρων που οπωσδήποτε διευκολύνουν την λειτουργία του παχέως εντέρου γενικά αλλά επίσης φυτικές ίνες συνιστώνται και στους διαβητικούς. Το αλεύρι ζέας περιέχει βιταμίνη Α, θειαμίνη και βιταμίνες της ομάδας Β, [ριμποφλαβίνη, (Β2), νιασίνη(Β3), παντοθενικό οξύ(Β5), βιταμίνη (Β6)], φολικό οξύ, βιταμίνη Ε, και βιταμίνης Κ. Αυτές τις βιταμίνες μπορούμε επίσης να τις πάρουμε από το κρέας, τα γαλακτοκομικά, αυγά, κλπ. Τα ιχνοστοιχεία που υπάρχουν στην ζέα εκτός του μαγνησίου είναι ο σίδηρος, ο φώσφορος, το κάλιο, το νάτριο, ο ψευδάργυρος και το μαγγάνιο που επίσης παίρνουμε από μια απλή υγιεινή διατροφή, νερό, γαλακτοκομικά, κρέας, αυγά, κλπ. Κάποιες θαυματουργές ιδιότητες που αναφέρονται όπως : μείωση της χοληστερίνης, πρόληψη καρδιαγγειακών παθήσεων, πρόληψη καρκίνου, διαβήτη, απώλεια βάρους, ομαλή εμμηνόπαυση, καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος κλπ. δεν έχουν καμία επιστημονική τεκμηρίωση. Επίσης αναφέρεται ότι η ζέα συμβάλλει στην καταπολέμηση χρόνιων φλεγμονών καθώς και ότι συμβάλλει στην προστασία από μετάσταση διαφόρων μορφών καρκίνου, χωρίς να υπάρχει καμία επιστημονική τεκμηρίωση. Το στάρι ζέας πέρα από όσα αναφέρθηκαν έχει πολύ καλή γεύση και είναι εύπεπτο. Ο καταναλωτής αναζητά ποιοτικά προϊόντα και το αλεύρι ζέας παράγει ένα εξαιρετικά εύγευστο και εύπεπτο προϊόν, γι' αυτό και κερδίζει συνεχώς στην ελληνική αγορά. Με την αύξηση της κατανάλωσης του αλεύρου ζέας και της καλλιέργειας της ζέας μειώνονται ήδη και οι τιμές του.
Πηγή : http://www.womantoc.gr/wellness/article/ti-einai-i-zea-kai-giati-apagoreftike-stin-ellada

Η άγνωστη ζωή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Ελλάδα και το Δεσποτάτο του Μυστρά

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Δραγάσης, γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1404. Τέταρτος γιος και όγδοο από τα παιδιά του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και της πριγκιποπούλας της Σερβίας, της Ελένης Δραγάση. Ήταν ο μόνος από τα παιδιά του ζεύγους που χρησιμοποιούσε και το επίθετο της μητέρας του (Ντραγκάς-Δράκος) και γι΄ αυτό συχνά χαρακτηριζόταν ή παρομοιαζόταν με δράκοντα στη γραμματεία της εποχής, ενώ ο λαός τού χάρισε με θαυμασμό το παρατσούκλι Δράκων, μετά τις μεγάλες του νίκες σε Αχαΐα και Βοιωτία. Μετά το θάνατό του, έγινε θρυλική μορφή της ελληνικής λαϊκής παράδοσης ως ο "Μαρμαρωμένος Βασιλιάς" που θα ξυπνήσει και θα ανακτήσει την αυτοκρατορία και την Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς. Ο θάνατός του σηματοδότησε το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε συνεχιστεί στην Ανατολή για 977 χρόνια μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε υπό τη Δεσποτεία του αδελφού του Θεόδωρου, που είχε αναλάβει τον Μοριά από το 1407. Η εξαιρετικά καλλιεργημένη αυλή του Δεσποτάτου ήταν το σχολειό του και πρώτος του «δάσκαλος» ο Πλήθωνας Γεμιστός. Ο Γεώργιος Γεμιστός (1355 - 1452) ήταν Έλληνας μελετητής της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας, ο οποίος επέλεξε για τον εαυτό του το παρώνυμο Πλήθων, ώστε να θυμίζει το όνομα Πλάτων. Υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές των ύστερων βυζαντινών χρόνων, καθώς ήταν ένας από τους κύριους πρωτοπόρους της αναβίωσης της ελληνικής μόρφωσης στη δυτική Ευρώπη. Επανεισήγαγε τις σκέψεις του Πλάτωνα στη δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439), σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να συμφιλιώσει το σχίσμα του 1054. Εκεί ο Πλήθων συνάντησε και επηρέασε τον Κόζιμο των Μεδίκων για να ιδρύσει μία νέα πλατωνική ακαδημία, η οποία, υπό τον Μαρσίλιο Φιτσίνο, θα μετέφραζε στα λατινικά όλα τα έργα του Πλάτωνα και άλλα. Ο Πλήθων βρέθηκε στον Μυστρά μετά το 1393, όταν οι ιδέες του άρχισαν να γίνονται στόχος κάποιων σκληροπυρηνικών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και εγκαταστάθηκε με την φιλοξενία του φίλου του, αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Εκεί, όπου δεν είχε να αντιμετωπίσει την απειλή της αυστηρής εκκλησιαστικής εξουσίας, ολοκλήρωσε τις αντιλήψεις του, έγραψε τα περισσότερα έργα του, ίδρυσε φιλοσοφική σχολή, δίδαξε και προσπάθησε να υλοποιήσει τις κοινωνικές του απόψεις. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος, Γεννάδιος Σχολάριος, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Γεώργιος Ερμητιανός, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης και ο τελευταίος ιστοριογράφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Λαόνικος Χαλκοκονδύλης. Οι δεσπότες του Δεσποτάτου, Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος, Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος και Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, συχνά ζητούσαν την γνώμη του για διάφορα θέματα. Είχε επίσης την ευθύνη κάποιου ανώτερου διοικητικού αξιώματος (magistratura).
Από τα κοντινά του σε ηλικία αδέλφια, ο Κωνσταντίνος δέθηκε με τον ασθενικό Θωμά, παρά με τον Δημήτριο, τον κακότροπο, φιλόδοξο κι αδίστακτο, που επιβουλευόταν το Δεσποτάτο, αλλά και τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Δημήτριος ήταν αυτός που το 1442 συμμάχησε με τους Τούρκους ελπίζοντας να καταλάβει την Πόλη και το θρόνο της. Τότε, ερχόμενος τάχιστα με στρατό, ο Κωνσταντίνος έσωσε το βασιλέα του κι αδελφό του, τον Ιωάννη Ι΄ εκείνη την περίοδο έχασε και τη δεύτερη σύζυγό του, την Αικατερίνη Γατελούζου. Είχε προηγηθεί ένας σύντομος γάμος (πολιτικού) συμφέροντος. Το Μάρτη του 1428, ο Κωνσταντίνος ήρθε σε γάμο με την πριγκίπισσα Μαγδαλένα της Ηπείρου, ανιψιά του κυβερνήτη της Ηπείρου Μάριο Τόκκο, η οποία πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Η προίκα του γι΄ αυτόν το γάμο ήταν όλα τα εδάφη του Τόκκο στην Πελοπόννησο, από όπου και ξεκίνησε τις εκστρατείες του κατά των Φράγκων και των Τούρκων. Από νεαρή ηλικία επέδειξε στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες. Ξεχώριζε από όλα τα αδέρφια για τον καλό αν και αυστηρό του χαρακτήρα. Νέος ακόμα διοίκησε τις γαίες του κυρ-Μανουήλ στην Ταυρική Χερσόνησο και οι ικανότητές του ήταν τέτοιες που γρήγορα κλήθηκε να αναλάβει, μαζί με τα αδέλφια του, τη διοίκηση του Δεσποτάτου του Μορέως. Όταν ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης Ι΄ Παλαιολόγος μετέβη στην Ιταλία για την περίφημη «Σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας» και οι αδερφοί του ανέλαβαν τα ηνία στην Πελοπόννησο, εν έτει 1437, εκείνος ανέλαβε τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης. Ο αδερφός του Θεόδωρος ενοχλήθηκε, συνειδητοποιώντας ότι ο Ιωάννης προετοίμαζε για διάδοχό του τον Κωνσταντίνο. Η σχέση τους αποκαταστάθηκε κάπως όταν ο Κωνσταντίνος δέχτηκε να ανταλλάξει τις κτήσεις που είχε στη Θράκη με το Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο Θεόδωρος ήθελε να είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει το θρόνο μόλις πέθαινε ο Ιωάννης, αλλά τον πρόλαβε η πανώλη. Πέθανε στη Θράκη, το καλοκαίρι του 1448, τρεις μήνες πριν από τον Αυτοκράτορα. Ο νέος δεσπότης του Μυστρά, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τοποθέτησε τον αδελφό του, τον Θωμά, δεσπότη στη Γλαρέντζα για να φυλά τη δυτική ακτή και άρχισε να προετοιμάζει τη μεγάλη του εκστρατεία για την απελευθέρωση Ρούμελης και Θεσσαλίας το βασίλειό του σύντομα εκτεινόταν ως την Πίνδο. Ο στρατός του Μοριά, υπό τον Κωνσταντίνο, απελευθέρωσε την Πελοπόννησο από τους Φράγκους της Αχαΐας, που είχαν εγκατασταθεί εκεί από την εποχή των Σταυροφοριών. Οι τελευταίες νίκες στην ιστορία του Βυζαντίου ήταν δικές του ο «Δράκος» μαζί με τον αδελφό του, τον Θωμά, απελευθέρωσαν Ρούμελη και Θεσσαλία. Οι γαίες αυτές επανακτήθηκαν το 1446 από τον Μουράτ Β΄, τον εμπνευστή των ταγμάτων των γενιτσάρων οι Τούρκοι ήταν εδώ και δεκαετίες στα Βαλκάνια και οι δυνάμεις τους ήταν ισχυρές αλλά αυτό μάλλον έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στις ρωμέικες νίκες.  Με την επιστροφή του Ιωάννη, το 1440, έφυγε και πάλι για το Μοριά για να επιστρέψει το 1442, βοηθώντας στρατιωτικά τον αδερφό αυτοκράτορα, που ήταν αντιμέτωπος με το στρατό του Δημητρίου Παλαιολόγου, ενισχυμένο από δυνάμεις του σουλτάνου. Το 1443 επέστρεψε στην Πελοπόννησο. Η αναδιοργάνωση της διοίκησης στρατιωτικής και πολιτικής και η άμυνα της Πελοποννήσου ήταν από τα πρώτα μελήματά του Δεσπότη. Το καλοκαίρι του 1444, ο Κωνσταντίνος εισέβαλε στο λατινικό Δουκάτο των Αθηνών. Γρήγορα κατέκτησε τη Θήβα και την Αθήνα, αναγκάζοντας τον Φλωρεντίνο δούκα Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι, υποτελή του Οθωμανού σουλτάνου, να του αποδώσει φόρο υποτέλειας. Έτσι, επέκτεινε το δεσποτάτο του κατακτώντας τη Βοιωτία και τη Φωκίδα. Όμως ο Μουράτ Β΄ οργάνωσε μία μεγάλη εκστρατεία εναντίον του και κατέστρεψε το φρούριο στο Εξαμίλιο, την Κόρινθο και την Πάτρα. Το 1444 ο Κωνσταντίνος και ο Θωμάς εισβάλουν στη Στερεά Ελλάδα, και κυριεύουν την Αθήνα και τη Βοιωτία αναγκάζοντας το δούκα της Αθήνας, Νέριο Β΄ Ατσαϊόλι, να τους καταβάλλει ετήσιο φόρο. Ο Κωνσταντίνος, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του στη σύνοδο Φλωρεντίας-Φεράρα, συνεχίζει πιο βόρεια γνωρίζοντας ότι οι Τούρκοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν τους σταυροφόρους στη Βάρνα, περνά τα Άγραφα, ενώνεται με τους Βλάχους της Πίνδου και εισβάλλει στη Θεσσαλία. Στη συνέχεια στράφηκε στη Φωκίδα και κατέλαβε το Γαλαξείδι, το Λιδωρίκι και τη Βυτρινίτσα. Το 1444 οι σταυροφόροι ηττήθηκαν ολοκληρωτικά στην μάχη της Βάρνας, και βενετικά πλοία μετέφεραν επί πληρωμή 60.000 Τούρκους στρατιώτες από την Μικρά Ασία στην Ευρώπη χωρίς καν να προσπαθήσει ο βυζαντινός στόλος από την Κωνσταντινούπολη να τους εμποδίσει. Ο Κωνσταντίνος αναγκάζεται το 1446 να υποχωρήσει στο Εξαμίλιον τείχος αλλά δεν καταφέρνει μαζί με τον Θωμά να τους εμποδίσει και οι Τούρκοι εισβάλλουν εκ νέου και λεηλατούν την Πελοπόννησο. Ο σουλτάνος έφτασε ως την Πάτρα, ενώ ο Τουρχάν κατευθύνθηκε στο Μυστρά. Το δεσποτάτο αναγκάστηκε να γίνει φόρου υποτελές στους Τούρκους και όλες οι προσωρινές κατακτήσεις του Κωνσταντίνου εγκαταλείφθηκαν. Αυτές ήταν οι τελευταίες βυζαντινές νίκες. Ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη και να γίνει φόρου υποτελής στον Σουλτάνο. Έχτισε τείχη (Εξαμίλι), ανασυγκρότησε το στρατό, αλλά δεν κατόρθωσε να σταματήσει τις δυνάμεις του Μουράτ Β΄ και το βαρύ του πυροβολικό, που έριξε τα τείχη. Έγινε φόρου υποτελής στον Μουράτ, που είχε σπείρει το θάνατο στην Πελοπόννησο οι τουρκικές δυνάμεις είχαν κατασφάξει τον άμαχο πληθυσμό, ανοίγοντας το δρόμο τους για την Αχαΐα και δίνοντας τέλος στα όποια όνειρα του Κωνσταντίνου για αντεπίθεση. Ωστόσο, ο αγώνας του κι η προσωπικότητά του τον έκαναν αγαπητό σε όλο το ρωμέικο. Με το θάνατο του άτεκνου Ιωάννη, στις 31 Οκτωβρίου 1448, εκλέχτηκε Αυτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως και στέφθηκε στο Μυστρά, στις 6 Ιανουαρίου του 1449. Η επιλογή του παρότι ήδη διεκδικούσε το θρόνο ο Δημήτριος, που έφτασε αμέσως στην πόλη έγινε από την εστεμμένη μητέρα τους. Η Ελένη επέμεινε και κέρδισε το θρόνο για τον Κωνσταντίνο, με την υποστήριξη του λαού της Πόλης και του Θωμά, εκ των αδελφών. Μπήκε ως Αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη στις 12 Μαρτίου, φτάνοντας από τη θάλασσα, συνοδευόμενος από καταλανικές γαλέρες. Έδωσε στον Θωμά και στον Δημήτριο το Δεσποτάτο του Μορέως οι όρκοι πίστεως στον νέο Αυτοκράτορα από τους αδελφούς του δεν έγιναν ιδιαίτερα πιστευτοί. Ο Κωνσταντίνος, Αυτοκράτωρ των ελάχιστων εδαφών που έχουν απομείνει από την άλλοτε κραταιά Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προσπάθησε να συγκροτήσει το στρατό και να αυξήσει τις άμυνές της. Ο Θωμάς ήταν δυτικόφιλος, ενώ ο Δημήτριος τουρκόφιλος. Οι τουρκικές επιδρομές συνεχίστηκαν αμείωτες τα επόμενα χρόνια, καθώς ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ήθελε να εμποδίσει αυτούς τους δύο από το να στείλουν βοήθεια στην αποκλεισμένη Κωνσταντινούπολη. Όμως ήταν και οι δύο απασχολημένοι με τις μεταξύ τους έριδες και δεν επρόκειτο να ομονοήσουν. Με αφορμή μία μεγάλη τουρκική επιδρομή ξέσπασε εξέγερση ντόπιων Ελλήνων και Αρβανιτών υπό τον Μανουήλ Κατακουζηνό ή Γκιν Κατακουζηνό για τους Αρβανίτες, η οποία έληξε άδοξα με την επέμβαση του Τουρχάν Μπέη. Ο Τουρχάν Μπέης μάλιστα πριν φύγει από την Πελοπόννησο συμβούλευσε τα δύο αδέλφια να ειρηνεύσουν. Μετά την Άλωση και ενώ τα δύο αδέλφια συνέχιζαν να συγκρούονται μεταξύ τους, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πάτρα το 1458 και το 1460 ο Δημήτριος παρέδωσε αμαχητί τον Μυστρά στον Μωάμεθ θέτοντας τέλος στο δεσποτάτο. Ο Θωμάς έφυγε στην Ιταλία με την κάρα του Αγίου Ανδρέα, ενώ ο Δημήτριος ακολούθησε τον Μωάμεθ υπό περιορισμό για το υπόλοιπο της ζωής του. Η τελευταία αντίσταση έμελλε να δοθεί από άσημους τοπάρχες, όπως ο Κωνσταντίνος Γραίτζας Παλαιολόγος που άντεξε στο κάστρο Σαλμένικο, κοντά στην Πάτρα ως το 1461, ο Κροκόδειλος Κλαδάς που συνέχισε να πολεμά τους Τούρκους στην Μάνη και στην Ήπειρο ως το θάνατό του το 1491, και ο Θεόδωρος Μπούας, Αρβανίτης μισθοφόρος των Βενετών.
Πηγή : http://www.e-istoria.com/82.html

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Nova Epirus or Illyria Greca : The history of SW Balkans from the Antiquity to the Ottoman conquest

Bryges or Briges is the historical name given to a people of the ancient Balkans. They are generally considered to have been related to the Phrygians, who during classical antiquity lived in western Anatolia. Both names, Bryges and Phrygians, are assumed to be variants of the same root. The earliest mentions of the Bryges are contained in the historical writings of Herodotus, who relates them to Phrygians, stating that according to the Macedonians, the Bryges "changed their name" to Phryges after migrating into Anatolia, a movement which is thought to have happened between 1200 BC and 800 BC. In the Balkans, the Bryges occupied central Albania and northern Epirus, as well as Macedonia, mainly west of the Axios river, but also Mygdonia, which was conquered by the kingdom of Macedon in the early 5th century BC. They seem to have lived peacefully next to the inhabitants of Macedonia. Small groups of Bryges, after the migration to Anatolia and the expansion of the kingdom of Macedon, were still left in northern Pelagonia and around Epidamnus. Herodotus also mentions that in 492 BC, some Thracian Brygoi or Brygians fell upon the Persian camp by night, wounding Mardonius himself, though he went on with the campaign until he subdued them.
The Illyrians were a group of Indo-European tribes in antiquity, who inhabited part of the western Balkans. The name "Illyrians", as applied by the ancient Greeks to their northern neighbors, may have referred to a broad, ill-defined group of peoples, and it is today unclear to what extent they were linguistically and culturally homogeneous. The term "Illyrians" last appears in the historical record in the 7th century, referring to a Byzantine garrison operating within the former Roman province of Illyricum. In later Greek mythology, Illyrius was the son of Cadmus (king of Thebes) and Harmonia who eventually ruled Illyria and became the eponymous ancestor of the whole Illyrian people. Illyrius had multiple sons (Encheleus, Autarieus, Dardanus, Maedus, Taulas and Perrhaebus) and daughters (Partho, Daortho, Dassaro and others). From these, sprang the Taulantii, Parthini, Dardani, Encheleae, Autariates, Dassaretae and the Daors. The 'proto-Illyrians' had arrived during the Bronze Age as nomadic Indo-Europeans from the Roso-Ukranian steppe. From that point, there was a gradual Illyrianization of the western Balkans leading to historic Illyrians. The Second Greek colonisation was an organized colonial expansion by the Archaic Greeks into the Mediterranean Sea and Pontus in the period of the 8th–6th centuries B.C. The region of the Ionian Sea and that of Illyria were colonized strictly by Corinth. The Corinthians founded important overseas colonies on the sea lanes to Southern Italy and the west which succeeded in making them the foremost emporia of the western side of the Mediterranean. Important colonies of Corinth included Leucada, Astacus, Anactoreum, Actium, Ambracia, and Corcyra. The Corinthians also founded important colonies in Illyria, which evolved into important cities, Apollonia and Epidamnus. Nymphaeum, was also a Greek colony in Illyria. The Roman Republic subdued the Illyrians during the 2nd century BC. An Illyrian revolt was crushed under Augustus, resulting in the division of Illyria in the provinces of Pannonia in the north and Dalmatia in the south.
The Roman province of Macedonia (Provincia Macedoniae) was officially established in 146 BC, after the Roman general Quintus Caecilius Metellus defeated Andriscus of Macedon, the last self-styled King of the ancient kingdom of Macedonia in 148 BC, and after the four client republics (the "tetrarchy") established by Rome in the region were dissolved. The province incorporated ancient Macedonia, with the addition of Epirus, Thessaly, and parts of Illyria, Paeonia and Thrace. This created a much larger administrative area, to which the name of 'Macedonia' was still applied. The Dardanians, to the north of the Paeonians, were not included, because they had supported the Romans in their conquest of Macedonia. Epirus, later Epirus Vetus ("Old Epirus") was a province in the Roman Empire that corresponded to the region of Epirus. Between 146 BC and 27 BC, it was part of the province of Macedonia, after which it became part of Achaea, before becoming a separate province under Emperor Trajan. Epirus Nova ("New Epirus") or Illyria Graeca  or Illyris proper was a province of the Roman Empire established by Diocletian during his restructuring of provincial boundaries. Until then, the province belonged to the province of Macedonia. Dyrrachium (or Epidamnus) was established as the capital of Epirus Nova. The region of Epirus Nova corresponded to a portion of Illyria that was then "partly Hellenic and partly Hellenized". Illyricum is a Latin term derived from Greek Illyria and Illyris. A distinction was also made between Illyris Barbara or Romana, which comprised the Adriatic coast down to today's northern Albania, and Illyris Greaca, which was the rest of Albania, later called Epirus Nova. This latter area derived its name from the fact that, being close to Greece, it was influenced by the Greeks. It was part of the Roman province of Macedonia. Illyria stretched from the River Drilon (Drin) in modern northern Albania to Istria (in modern Croatia and Slovenia) and the River Savus (Sava) in the north. It comprised the coastal plain, the mountains of the Dinaric Alps which stretch along the eastern coast of the Adriatic Sea for 645 kilometres (401 miles) width a width of about 150 kilometres) and, in the north-west, the Istrian Peninsula. John Bury wrote that "The importance of Illyricum did not lie in its revenues, but in its men." The region's native peoples, renowned for their military prowess, became for important the Roman army. Diocletian (reigned 284-305) was born in Salona (Solin, Croatia). Constantine the Great and Constantius III (421AD ) were born in Naissus. His father, Constantius Chlorus was born in Moesia Superior. The Byzantine emperor Anastasius I (reigned 491-518) was born in greek Dyrrhachium (Durrës, Albania). Justinian I (reigned 527-65) was born in latin Tauresium, in the province of Dardania in the Diocese of Dacia 20 kilometres southeast of Skopje in FYROM). Justinian I was the last Latin emperor of this empire. From then on all the emperors were Greek.
The Theme of Dyrrhachium or Dyrrhachion was a Byzantine military-civilian province (theme) located in modern Albania, covering the Adriatic coast of the country. It was established in the early 9th century and named after its capital, Dyrrhachium (Durrës). A strategos of Dyrrhachium is attested in the Taktikon Uspensky of c. 842, but several seals of strategoi dating from the previous decades survive. The historian Jadran Ferluga putting the date of its establishment in the reign of Emperor Nikephoros I (r. 802–811). During the Byzantine–Bulgarian wars of the late 10th and early 11th centuries, the city seems to have been autonomous or at times under Bulgarian suzerainty. From the mid-11th century on, its governor held the title of doux or katepano. In 1040–1041, the troops of the theme, under their leader Tihomir, rebelled and joined the revolt of Peter Delyan. During the late 11th and the 12th centuries, the city of Dyrrhachium and its province were of great importance to the Byzantine Empire. The city was the "key of Albania" and the main point of entry for trade but also for invaders from Italy, and was ideally placed to control the actions of the Slavic rulers of the western Balkans. Thus the doux of Dyrrhachium became the senior-most Byzantine authority throughout the western Balkan provinces. Two successive governors, Nikephoros Bryennios the Elder and Nikephoros Basilakes, used this post as a launchpad for their imperial ambitions in the late 1070s. The region also played a crucial role in the Byzantine–Norman Wars, being occupied by the Normans in 1081–1084. After its recovery, Emperor Alexios I Komnenos entrusted the command of the theme to some of his closest relatives. Nevertheless, the city magnates (archontes) retained considerable influence and autonomy of action throughout, and it was they who in 1205, after the sack of Constantinople by the Fourth Crusade, surrendered the city to the Venetians.
The Despotate of Epirus was one of the successor states of the Byzantine Empire established in the aftermath of the Fourth Crusade in 1204 by a branch of the Angelos dynasty. It claimed to be the legitimate successor of the Byzantine Empire, along with the Empire of Nicaea and the Empire of Trebizond, its rulers briefly proclaiming themselves as Emperors in 1225/1227–1242 (during which it is most often called the Empire of Thessalonica). The Despotate was centred on the region of Epirus, encompassing also Albania and the western portion of Greek Macedonia and also included Thessaly and western Greece as far south as Nafpaktos. After the Battle of Klokotnitsa in 1230 AD in Thrace and the defeat by Bulgarians the Epirote state contracted to its core in Epirus and Thessaly, and was forced into vassalage to other regional powers. It nevertheless managed to retain its autonomy until conquered by the restored Palaiologan Byzantine Empire in ca. 1337. In the 1410s, the Italian Count palatine of Cephalonia and Zakynthos Carlo I Tocco managed to reunite the core of the Epirote state, but his successors gradually lost it to the advancing Ottoman Empire, with the last stronghold, Vonitsa, falling to the Ottomans in 1479. Arbanon was an autonomous Byzantine principality, initially part of the Byzantine Empire and later of the Despotate of Epirus. The state was established by archon Progon in the region of Kruja, in c. 1190. Progon was succeeded by his sons Gjin (John) and then Demetrius, who attained the height of the realm. After the death of Demetrius, the last of the Progon family, the principality came under greek Gregory Kamonas, and later Arvanite Golem, until its dissolution in 1255. North Christians of Albania became Catholics and South Christians remained Orthodox. Arvanites are a Gteek Orthodox bilingual population group in Greece who traditionally speak Arvanitika, along with Greek. They settled in Greece during the late Middle Ages (1300-1400) and were the dominant population element of some regions of the Peloponnese and Attica until the 20th century. Arvanites today self-identify as Greeks and do not consider themselves to belong to Albania or the Albanian nation. They call themselves Arvanites (in Greek) and Arbëror (in their language). It meaning is ar(earth) + ban, van (go to, belong to). Meaning indigenous farmers or refugee farmers. Albanians of Albania call themselves Shqiptar (sons of Eagles). In many instances the Arvanites were invited by the Byzantine and Latin rulers of the time. They were employed to re-settle areas that had been largely depopulated through wars, epidemics, and other reasons, and they were employed as soldiers. Arvanite males on the Greek mainland wore the fustanella, a pleated like skirt garment or kilt, while those who lived on some Aegean islands wore baggy breeches of the seafaring Greeks. During the 20th century, after the creation of the Albanian nation-state, Arvanites in Greece have come to dissociate themselves much more strongly from the Albanians, stressing instead their national self-identification as Greeks.
At the dawn of the establishment of the Ottoman Empire in southeastern Europe, the geopolitical landscape was marked by scattered kingdoms of small principalities. The Ottomans erected their garrisons throughout southern Albania in 1415 and occupied most of the country in 1431 In 1443 a great and longstanding revolt broke out under the lead of the Albanian national hero George Castrioti Skanderbeg, which lasted until 1479, many times defeating major Ottoman armies led by the sultans Murad II and Mehmed II. Skanderbeg united initially the princes of Albania, and later on established a centralized authority over most of the non-conquered territories, becoming the ruling Lord of Albania. He also tried relentlessly but rather unsuccessfully to create a European coalition against the Ottomans. He thwarted every attempt by the Turks to regain Albania, which they envisioned as a springboard for the invasion of Italy and western Europe. His unequal fight against the mightiest power of the time, won the esteem of Europe as well as some support in the form of money and military aid from Naples, Venice, Ragusa and the Papacy. With the arrival of the Ottomans, Islam was introduced in the country as a third religion. This conversion caused a massive emigration of Albanians to other Christian European countries. As Muslims, Albanians attained important political and military positions within the Ottoman Empire and culturally contributed to the wider Muslim world.