Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Ottoman Empire : The foundation and creation of the Turkish Sultanate by the Byzantine Greeks converts to Islam

Devshirme ("lifting" or "collecting"), also known as the blood tax or tribute in blood, was chiefly the practice where by the Ottoman Empire sent military officers to take Christian boys, ages 8 to 18, from their families in Eastern and Southeastern Europe in order that they be raised to serve the state. This tax of sons was imposed only on the Christian subjects of the empire, in the villages of the Balkans (Greeks, Slavs, Albanians, Romanians) and Anatolia (Greeks). The boys were then forcibly converted to Islam with the primary objective of selecting and training the ablest children and teenagers for the military or civil service of the empire, notably into the Janissaries. The Janissaries ("new soldier") were elite infantry units that formed the Ottoman Sultan's household troops, bodyguards and the first modern standing army in Europe. The corps was most likely established during the reign of Murad I (1362–89). They began as an elite corps of slaves made up of kidnapped young Christian boys who were forcefully converted to Islam, and became famed for internal cohesion cemented by strict discipline and order. The Ottomans instituted a tax of one-fifth on all slaves taken in war, and it was from this pool of manpower that the sultans first constructed the Janissary corps as a personal army loyal only to the sultan. From the 1380s to 1648, the Janissaries were gathered through the devşirme system, which was abolished in 1638. This was the taking (enslaving) of non-Muslim boys, notably Anatolian and Balkan Christians; Jews were never subject to devşirme, nor were children from Turkic families. They became one of the ruling classes of the Ottoman Empire, rivalling the Turkish aristocracy. The brightest of the Janissaries were sent to the palace institution, Enderun. Through a system of meritocracy, the Janissaries held enormous power, stopping all efforts at reform of the military. It was a similar system to the Iranian Safavid, Afsharid, and Qajar era ghulams, who were drawn from converted Circassians, Georgians, and Armenians, and in the same way as with the Ottoman's Janissaries who had to replace the unreliable ghazis. They were initially created as a counterbalance to the tribal, ethnic and favoured interests the Qizilbash gave, which make a system imbalanced. According to David Nicolle, the number of Janissaries in the 14th century was 1,000 and about 6,000 in 1475. The same source estimates the number of Timarli Sipahi, the provincial cavalry which constituted the main force of the army at 40,000. The Ottoman Empire used Janissaries in all its major campaigns, including the 1453 capture of Constantinople, the defeat of the Egyptian Mamluks and wars against Hungary and Austria. Janissary troops were always led to the battle by the Sultan himself, and always had a share of the loot. Devshirme started in the mid 1300s under Murad I as a means to counteract the growing power of the Turkish nobility. According to Alexander Mikaberidze the practice violated Islamic law. Mikaberidze argues that the boys were "effectively enslaved" under the devshirme system, and that this was a violation of the dhimmiprotections guaranteed under Islamic law. This is disputed by scholars of Ottoman history, including Halil İnalcık, who argues that the devshirme were not slaves. By the middle of the seventeenth century, the practice formally came to an end. An attempt to re-institute it in 1703 was resisted by its Ottoman members who coveted its military and civilian posts. Finally in the early days of Ahmet III's reign, the practice of devshirme was abolished.
Osman I or Osman Gazi (died 1323/4), transliterated archaically as Othman, was the leader of the Ottoman Turks and the founder of the Ottoman dynasty. He and the dynasty bearing his name later established and ruled the nascent Ottoman Empire (Ottoman Beylik or Emirate). The state, while only a small principality during Osman's lifetime, transformed into a world empire in the centuries after his death. According to later Ottoman tradition, Osman's ancestors were descendants of the Kayı tribe of Oghuz Turks. The Ottoman principality was just one of many Anatolian beyliks that emerged in the second half of the thirteenth century. Situated in the region of Bithynia, Osman's principality was particularly well-placed to launch attacks on the Byzantine Empire, which his descendants would eventually go on to conquer. The village of Söğüt (Thebasion until 1281) later grew into a town that served the Osmanli tribe as capital until the capture of the Byzantine city of Bursa in 1326 when the capital was moved to the far more luxurious palaces of the Byzantines. Söğüt was the birthplace of Sultan Osman I. It was conquered by Ertuğrul for the Anatolian Seljuks from the Byzantine Empire in 1281. It was called Thebasion  in Greek before the Turkish conquest. According to Stanford Shaw, these conquests were achieved against the local Byzantine nobles, "some of whom were defeated in battle, others being absorbed peacefully by purchase contracts, marriage contracts, and the like."
Köse Mihal (Michael the Beardless"; 13th century – c. 1340) accompanied Osman I in his ascent to power as an Emir and founder of the Ottoman Empire. He is considered to be the first significant Byzantine renegade and convert to Islam to enter Ottoman service. He was also known as 'Gazi Mihal' and 'Abdullah Mihal Gazi'. Köse Mihal, was the Byzantine governor of Chirmenkia (Harmankaya, Harmanköy) and was ethnically Greek. His original name was "Michael Cosses". The castle of Harmankaya (Belekoma Castle) was in the foothills of the Uludağ Mountains in Bilecik Turkey. Mihal also eventually gained control of Lefke, Meceke and Akhisar. Even before his conversion to Islam, Mihal had an amicable relationship with the Ottoman leader, Osman Gazi. He was an ally of Osman and his people in war, and also acted as a leader of the local Greek population. Additionally, he acted as a consultant and diplomatic agent for Osman I. Up to the conquest of Bursa in 1326 Köse Mihal played an important role as a diplomatic advisor and envoy of Orhan I, the son and successor of Osman Ghazi. Köse Mihal was the first important Christian renegade to become an Ottoman subject, and he played a significant role in the creation of the Ottoman state. Köse Mihal's descendants, known as the Mihaloğlu were famous, particularly in the 15th and 16th centuries. They were a politically and militarily successful family of Ottoman dignitaries in Rumelia. 
Akinji or akindji ("raider") were irregular light cavalry, scout divisions (deli) and advance troops of the Ottoman Empire's military. When the pre-existing Turkish ghazis of the nomadic Turks were incorporated into the Ottoman Empire's military they became known as "akıncı." They were one of the first divisions to face the opposing military and were known for their prowess in battle. Unpaid they lived and operated as raiders on the frontiers of the Ottoman Empire, subsisting totally on plunder. There is a distinction made between "akıncı" and "deli" cavalry. In battle their main role was to act as advance troops on the front lines and demoralise the marching opposing army by using guerrilla tactics, and to put them in a state of confusion and shock. They could be likened to a scythe in a wheat field. They would basically hit the enemy with arrows. When attacked in melee, they would retreat while still shooting backwards. They could easily outrun heavy cavalry because they were lightly armed and their horses were bred for speed as opposed to strength. 
Akinji forces were led by certain families. Well-known akinji families were Malkoçoğlu, Turhanlı, Ömerli, Evrenosoğlu, and Mihalli. These akinji clans were mainly composed of Turkmen tribal warriors with a leading dynasty which descended from the warrior ghazis of the first Ottoman ruler Osman I. Adventurers, soldiers of fortune, mercenaries, warrior dervishes, and civilians looking for fortune and adventure would also join the ranks of akinji gangs. Since akinjis were seen as irregular militia, they did not have regular salaries as kapikulu soldiers, or fiefs like timarli soldiers; their only income was the booty that they plundered. The leaders of the main akinji families were of Christian (Greek or Balkan) descend mainly.
The Malkoçoğlu family or Yahyali was one of the families that led the akıncı corps in Ottoman Empire between the 14th–16th centuries. They served mainly in the Balkan conquest of the  Ottoman empire. The members of the family usually served as beys, sanjak-beys, beylerbeys, pashas and castle commanders. Later on they joined the ranks of the Ottoman Army in various missions, and one of the descendants became a Grand Vizier. The Battle of Maritsa (1371) was a disaster for the Serbian Empire, which resulted in several Serbian and Bulgarian lords becoming Ottoman vassals. The Malkoçoğlu (Serbian: Malković) was a warrior family of Christian Serb origin, which became Muslim. Malkoç, the eponymous founder, is alleged to have been one of the commanders of Sultan Murad I and Bayezid I, fighting at Kosovo (1389) and at Nicopolis (1396). The further Ottoman expansion to the European frontiers was shared with semi-independent warriors, with the most notable being the four families of Evrenosoğulları, Mihaloğulları, both of which were of Anatolian Christian origin, Turahanoğulları of undetermined Christian origin, and the Malkoçoğulları.
Turahan Bey or Turakhan Beg (died in 1456) was a prominent Ottoman military commander and governor of Thessaly from 1423 until his death in 1456. He participated in many Ottoman campaigns of the second quarter of the 15th century, fighting against the Byzantines as well as against the Crusade of Varna. His repeated raids into the byzantine Despotate Morea in Peloponnese transformed the local Byzantine despotate into an Ottoman dependency and opened the way for its conquest. At the same time, his administration of Thessaly, where he settled new peoples, founded the town of Tyrnavos and revitalized the economy, set the groundwork for Ottoman rule in the area for centuries to come. Nothing is known of his birth date or early life, except that he was the son of Pasha Yiğit Bey, who conquered Skopje in 1392 and was the first Ottoman governor of Bosansko Krajište. Pasha Yiğit Bey or Saruhanli Pasha Yiğit Bey (Pasaythus or Basaitus d. 1413) was an Ottoman civil and military officer at the end of the 14th and beginning of the 15th century. He was born in Saruhan (Ionia and Lydia in Greek, near Aegean islands). Yiğit was the tutor of Isak-Beg, the second ruler of Skopsko Krajište, and the father of Turahan Bey an Ottoman general, conqueror of Thessaly and warden of its marches. Sultan granted large land estates to Pasha Yiğit Bey and to Isak-Beg for their merits. Turkic pastoralists remained only a small minority, however, and the gradual Turkification of Anatolia was due less to in-migration than to the conversion of many Christians to Islam, and their adoption of the Turkish language. The reasons for this conversion were first, the weak hold Greek culture had on much of the population, and second, the desire by the conquered population to "retain its property or else to avoid being at a disadvantage in other ways."  One mark of the progress of Turkification was that by the 1330s, place names in Anatolia had changed from Greek to Turkish.
Evrenos or Evrenuz (Gazi Hadji Evrenos Bey; d. at 17 November 1417 in Yenice-i Vardar) was an Ottoman military commander, with an unlikely long-lived career and lifetime. He served as a general under Süleyman Pasha, Murad I, Bayezid I, Süleyman Çelebi and Mehmed I. A persistent Greek legend maintains that Evrenos' father was a certain Ornos (Ouranos?), renegade Byzantine governor of Prusa who defected to the Ottomans, and then on to Karasi, after the fall of Prusa, in 1326. He was known as Isa Bey Prangi, buried in the village of Prangi, a busy ferry-place on the Evros river about 6 km east from Didymoteicho. Stanford J. Shaw and Joseph von Hammer regard Evrenos as a Byzantine convert to Islam. He led many crucial Ottoman campaigns and battles in Bulgaria, Thessaly, and Serbia. After having participated in the Ottoman conquest of Adrianopolis in 1362, Evrenos was appointed to uc beği(frontier warlord) of Thessaly. He and his akıncıs fought in the Battle of Kosovo(1389) and the Battle of Nicopolis (1396). Evrenos conquered the cities of Keşan, İpsala, Komotini, Feres, Xanthi, Maroneia, Serres, Monastir, and, in 1397, Corinth. He founded the town Yenice-i Vardar, modern Giannitsa. The Greek inhabitants of Gianitsa (Yenice Vardar) down to the early 20th century displayed reverence for "Gazi Baba", that is "papa Gazi". Together with the Mihaloğulları (from the Karasi emirate), Malkoçoğulları (from Serbia), Ömerli/Ömeroğlu, and the Turahanoğulları, Evrenos' descendants, the Evrenosoğulları, constitute one of the Byzantine families that effectively formed the early Ottoman warrior nobility. As one of the most successful Ottoman commanders, Evrenos acquired a considerable amount of wealth and founded numerous endowments (awqaf). Several monuments attributed to him survive in southeastern Europe. 
The Mihaloğlu or Mihalzade ("son of Michael"), in the collective plural Mihalogullari ("Sons/descendants of Michael"), were a distinguished family of akinji leaders and frontier lords (uc beğleri) of the early Ottoman Empire. The family descended from Köse Mihal, the Greek lord of Chirmenkia (modern Harmanköy), who may have been a relative of the Byzantine imperial dynasty of the Palaiologoi. After converting to Islam, he became a companion of the founder of the Ottoman emirate, Osman I, and played a considerable part in the early expansion of the Ottoman state. He and his descendants bore, until the 16th century, the hereditary title of "commander of the akinjis". According to the great Ottomanist Franz Babinger, along with the Evrenosoğulları, the Malkoçoğulları, the Timurtaşoğulları, and the Turahanoğulları, the Mihaloğulları were "among the most celebrated of the noble families of the early Ottoman empire". Köse Mihal had two sons, Mehmed, who played an important role in the Ottoman Interregnum and the early years of Murad II's reign, and Yakhshi or Bakhshi, who is relatively unknown. Mehmed's son Hızır Bey was a distinguished military commander under Mehmed II, as were two of his grandsons, Ali Bey and Iskender Bey; a third brother, Bali Bey, is less known, although he too earned the honorific ghazi.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Devshirme

Το δημογραφικό πρόβλημα και η μαζική μετανάστευση Αφρικανών και Ασία των στην Ευρωπαϊκή ήπειρο σήμερα

Το 2012 το αμερικανικό ερευνητικό κέντρο Pew δημοσίευσε μια έρευνα σχετικά με την εξάπλωση των θρησκειών παγκοσμίως, βασισμένη σε ένα σύνολο περίπου 2.500 στατιστικών ερευνών, δημοσκοπήσεων και επίσημων πληθυσμιακών μετρήσεων, σε μια ευρύτερη προσπάθεια για την καταγραφή του ρόλου της θρησκείας στην ανθρώπινη κοινωνία όπως και των σχετικών τάσεων αλλαγής. Με βάση αυτή την έρευνα, είναι πολύ ενδιαφέρον να εστιάσουμε σε μερικά ευρήματά της και να τα σχολιάσουμε, ξεκινώντας από την πληθυσμιακή κατανομή των θρησκειών. Εκεί βλέπουμε την πρωτοπορία των χριστιανικών δογμάτων, τα οποία αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Ακολουθούν οι μουσουλμάνοι με 23,2%, ενώ τρίτη ομάδα είναι όσοι δηλώνουν ότι δεν έχουν κάποια θρησκευτική ένταξη. Η συγκεκριμένη ομάδα ξεπερνά τους ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, όμως δεν μπορεί κανείς να τους χαρακτηρίσει όλους ως άθεους, καθώς πολλοί δηλώνουν μεταφυσικές αγωνίες ή και πίστη σε μια ανώτερη δύναμη, αλλά επιλέγουν να μην ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο δόγμα. Ενδιαφέρον είναι ότι οι τρεις μεγαλύτερες θρησκείες (Χριστιανισμός, Ισλάμ, Ινδουισμός) συγκεντρώνουν περίπου το 70% των πιστών παγκοσμίως, κάτι που μπορεί να σχολιαστεί ως μια μείωση της θρησκευτικής ποικιλότητας (καθώς οι αποκαλούμενες «μικρές», από πλευράς πιστών, θρησκείες με παγκόσμια εξάπλωση έχουν ένα ελάχιστο ποσοστό που δεν ξεπερνά το 1%). Μικρό ποσοστό, τέλος, σχεδόν 6%, έχουν οι τοπικές, παραδοσιακές, ανιμιστικές και άλλες θρησκείες που ταυτίζονται συνήθως με μια συγκεκριμένη φυλή ή ομάδα και οι οποίες μάλλον φθίνουν στο πέρασμα του χρόνου. Το πόσο νεαρό είναι το σώμα πιστών κάθε θρησκείας είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα, καθώς μπορεί να μετρηθεί ως δείγμα ζωτικότητας αλλά και πληθυσμιακής μεγέθυνσής της. Έτσι, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος ηλικίας είναι τα 28 έτη, οι Μουσουλμάνοι και οι Ινδουιστές εμφανίζονται να έχουν μικρότερο μέσο ηλικιακό όρο, στα 23 και στα 26 χρόνια, αντίστοιχα. Ο λόγος είναι ότι στις περιοχές όπου ζουν οι περισσότεροι πιστοί αυτών των θρησκειών υπάρχει υψηλός ρυθμός γεννήσεων, οπότε κατεβαίνει ο μέσος όρος. Αντίθετα, οι Χριστιανοί, που καταγράφουν μέσο όρο τα 30 έτη, έχουν μεγάλη εσωτερική απόκλιση. Έτσι, οι Χριστιανοί στην Ευρώπη (μια ήπειρο που γερνά) έχουν μέσο όρο ηλικίας τα 42 έτη, κάτι που ισοσκελίζεται από τους Χριστιανούς στην Υποσαχάρια Αφρική, με μέσο όρο τα 19 έτη. Αντίστοιχη εικόνα έχουν οι Μουσουλμάνοι, αλλά, επειδή το πλήθος τους βρίσκεται στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, περιοχές με διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, ο μέσος όρος τους παραμένει χαμηλά. Προσφέροντας, έτσι, ένα σώμα πιστών ιδιαίτερα νεανικό, άρα -θα σχολιάσουμε- και με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, γεμάτο πάθος και ένταση, που, σε συνδυασμό με τις τοπικές πολιτικοκοινωνικές συνθήκες, μπορεί να εξηγήσει και σε μεγάλο βαθμό τα φαινόμενα θρησκευτικού φανατισμού.
Χρειάζονται συστηματικές παρεμβάσεις υπέρ της οικογένειας στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Αντιμετωπίζουμε μία διπλή, εθνική και ευρωπαϊκή, κρίση, σε ό,τι αφορά το δημογραφικό. Μελέτες που έγιναν στην ΕΕ το 2007 δείχνουν ότι η δημογραφική δυναμική ήταν εξαιρετικά αρνητική και πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008-2009. Η ΕΕ δεν έχει κοινή πολιτική για το Δημογραφικό και την Οικογένεια, απλά δημιουργεί ένα θετικό περιβάλλον στο οποίο τα κράτη μέλη μπορούν να αξιοποιήσουν οικονομικές ευκαιρίες, να αναπτυχθούν και να ενισχύσουν τα κοινωνικά δικαιώματα που επηρεάζουν θετικά τη δημογραφική δυναμική. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να μας λύσουν οι Βρυξέλλες το πρόβλημα και πως θα πρέπει να κινηθούμε με τις δικές μας δυνάμεις, αξιοποιώντας, στο μέτρο του δυνατού, και το καλό παράδειγμα άλλων κρατών μελών -χαρακτηριστική η περίπτωση της Γαλλίας- όπου η κατάλληλη κοινωνική πολιτική συμβάλλει στην αντιμετώπιση του δημογραφικού. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης άλλαξαν οι προτεραιότητες στην ΕΕ και σταμάτησε ουσιαστικά και η αναζήτηση μιας κοινής δημογραφικής ή οικογενειακής πολιτικής. Τώρα που τα άλλα κράτη μέλη έχουν αφήσει πίσω τους, εδώ και πέντε χρόνια, την οικονομική κρίση, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την κοινωνική Ευρώπη και τα κοινωνικά δικαιώματα, αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός είναι πολύ περιορισμένος, 1% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της ΕΕ, και δεν μπορεί να στηρίξει εξαιρετικά δαπανηρές κοινωνικές πολιτικές. Μπορεί όμως να προκύψουν κοινοί στόχοι και κανόνες, που θα μας βοηθήσουν να κινηθούμε στη σωστή κατεύθυνση. Η οικονομική κρίση και οι διαστάσεις που πήρε στην Ελλάδα οδήγησαν σε μεγάλη επιδείνωση της συγκριτικής θέσης της πατρίδας μας στην ΕΕ, ακόμη και στο δημογραφικό. Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη που αναλύει το δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης, φθίνουσα θα είναι η πορεία που θα ακολουθήσει ο πληθυσμός της Ελλάδας έως τα μέσα του αιώνα εξαιτίας των αρνητικών δημογραφικών εξελίξεων στη χώρα μας. Η μελέτη επισημαίνει ότι μεταξύ 2011-2016 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το 3% του πληθυσμού της λόγω της γέννησης λιγότερων παιδιών, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Προβλέπει ότι από περίπου 10,8 εκατομμύρια το 2016, ο πληθυσμός της χώρας μας θα μειωθεί στα 9,9 εκατομμύρια έως το 2030 και στα 8,9 εκατομμύρια έως το 2050, με συνέπεια να υποστεί μια πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%. Με δείκτη ολικής γονιμότητας 1,33, ο προβλεπόμενος δηλαδή μέσος όρος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα, η Ελλάδα έχει σήμερα τη χαμηλότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα έχει πλέον έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη καθώς πάνω από το ένα πέμπτο των κατοίκων της είναι άνω των 65 ετών. Αιτία, ο συνεχής μικρός αριθμός παιδιών που γεννιούνται στη χώρα μας, περίπου 90 χιλιάδες ετησίως. Από περίπου 10,8 εκατομμύρια το 2016, ο πληθυσμός της χώρας μας θα μειωθεί στα 9,9 εκατομμύρια έως το 2030 και στα 8,9 εκατομμύρια έως το 2050, με συνέπεια να υποστεί μια πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%. Πρέπει να κινηθούμε σε τρεις άξονες. Πρώτον, στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης και στην παροχή οικονομικών και φορολογικών κινήτρων. Δεύτερον, στην ενεργοποίηση της κυβέρνησης και της περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης. Τρίτον, στη διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας και την ενίσχυση της συνοχής της.Θα χρειαστεί συστηματικός εθνικός διάλογος που μπορεί να πάρει 6, 12, ή 18 μήνες για να φτάσουμε στη σωστή στρατηγική και αυτή για να δώσει αποτελέσματα πρέπει να μας δεσμεύει για τα επόμενα 30-40 χρόνια, ανεξάρτητα από τον εκλογικό κύκλο και πολιτικές ανακατατάξεις. Ο όρος “Ανατολική Ευρώπη” είναι ξεπερασμένος καθώς αφορούσε τη διαίρεση της Ευρώπης επί Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα η Ευρώπη είναι ενωμένη και στη σύνοδο κορυφής της Σόφιας Ε.Ε.-Δυτικών Βαλκανίων επιβεβαιώνεται η επιθυμία να ενταχθεί και το τελευταίο κομμάτι που παρέμεινε εκτός, εξαιτίας των πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990. Όμως, η Ανατολική Ευρώπη δεν εξαφανίζεται μόνον ως γεω-στρατηγική έννοια αλλά και με έναν πολύ πιο απτό τρόπο, δηλαδή δημογραφικά. Για παράδειγμα, η Βουλγαρία, η προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. την τρέχουσα περίοδο, είχε 8,5 εκ. πληθυσμό το 1990, στην αρχή της μετάβασης από τον κομμουνισμό στη δημοκρατία. Σήμερα, έχει πληθυσμό 7,1 εκ. και το 2050 προβλέπεται να έχει μόλις 5,4 εκ. Αντίστοιχες μειώσεις, ίσως όχι τόσο μεγάλες, έχουν υποστεί και θα υποστούν όλες οι χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης. Καμία περιοχή του πλανήτη δεν υποφέρει περισσότερο από τη δημογραφική γήρανση και συρρίκνωση όσο η πρώην Ανατολική Ευρώπη. Στην Ανατολική Ευρώπη (όλες οι πρώην κομουνιστικές χώρες πλην της πρώην Σοβιετικής Ένωσης) από έναν συνολικό πληθυσμό 121 εκ. σήμερα θα απομείνουν 104 εκ. το 2050, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΗΕ. Αυτό οφείλεται στην πτώση της γονιμότητας, στη μαζική μετανάστευση νέων στο εξωτερικό και στην αντίθεση στη μετανάστευση ξένων από το εξωτερικό. Η συρρίκνωση του ενεργού πληθυσμού, ηλικίας 15-65 ετών, είναι ακόμα πιο δραματική, περιορίζοντας τις αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής και αλλάζοντας τους πολιτικούς και γεω-στρατηγικούς συσχετισμούς. Πολιτικά, η περιοχή θα γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική και τα αμυντικά και ξενοφοβικά αντανακλαστικά του πληθυσμού θα οξύνονται όσο ο πληθυσμός θα αποστεώνεται από τα νέα και δυναμικά του στοιχεία. Γεω-στρατηγικά, η περιοχή θα συμπιεστεί μεταξύ μιας σχετικά δυναμικής Δυτικής Ευρώπης και των παλιών αυτοκρατορικών δυνάμεων στα ανατολικά. Η Τουρκία μόνη της θα έχει το 2050 πληθυσμό και, ίσως, οικονομικό μέγεθος, ίσο με αυτό ολόκληρης της πρώην Ανατολικής Ευρώπης.
Σύμφωνα με τους γραφειοκράτες, η μετανάστευση είναι η μοναδική λύση στο δημογραφικό πρόβλημα - ιδιαίτερα στο σημείο της γήρανσης του πληθυσμού που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και τα κράτη της Ένωσης πρέπει να λάβουν μέτρα για να ενθαρρύνουν την μετανάστευση. Ούτε καν που τους περνά από το μυαλό η προοπτική της αύξησης των γεννήσεων μέσω μέτρων πολύ πιο «φτηνών», όπως η υποστήριξη των πολυτέκνων. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ... ρατσιστικό. Γιατί να γεννάμε εμείς περισσότερα παιδιά, όταν την ίδια στιγμή υπάρχουν τόσα εκατομμύρια μουσουλμανόπαιδα τα οποία είναι έτοιμα να έλθουν εδώ για να κληρονομήσουν την γηραιά ήπειρο. Είναι σαφές ότι υπάρχει μία σαφής αντίθεση ανάμεσα στο λαϊκό αίσθημα των Ευρωπαίων πολιτών και στην πολιτική που ζητούν οι Βρυξέλλες. Οπότε δεν υπάρχει κανένα νόημα σε αυτά που ισχυρίζονται οι Έλληνες πολιτικοί περί μιας «ευρωπαϊκής απάντησης» στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Και καλό θα είναι να σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν, καθώς ο κόσμος αργά ή γρήγορα μαθαίνει την αλήθεια. Ας το πάρουμε απόφαση. Οι Βρυξέλλες δεν ενδιαφέρονται για την επιβίωση των Ελλήνων. Αν δεν ενδιαφερθούν οι ίδιοι οι Έλληνες, δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί κανείς. Η κατάρρευση των συλλογικών μορφών οργάνωσης, η κυριαρχία του ατομικισμού και η αποτυχία να αρθρωθεί ένα νέο συλλογικό αφήγημα πέραν του νεοφιλελευθερισμού, οδήγησαν μεγάλα (και τα πιο ευάλωτα) τμήματα της κοινωνίας στην αναδίπλωση στην εθνική ταυτότητα ως το τελευταίο καταφύγιο στην αναζήτηση ενός συλλογικού εαυτού. Ολα τα παραπάνω μαζί με τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού και τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές ελίτ άνοιξαν τον δρόμο για τη συντηρητικοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Πρώτα στις πρώην κομμουνιστικές χώρες και μετέπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη, η συντηρητικοποίηση εκφράστηκε με την άνοδο του εθνικισμού, την ξενοφοβία, τον αντιευρωπαϊσμό, την ανάκαμψη της θρησκευτικότητας και τη μαζική υποστήριξη προς ακροδεξιά κόμματα. Αντιμέτωπη με αυτές τις εξελίξεις, η Δεξιά στην Ευρώπη εγκαταλείπει τις φιλελεύθερες καταβολές της, αναδιπλώνεται σε συντηρητικές ιδέες και αξίες και αναλαμβάνει τον ρόλο του θεματοφύλακα της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας, της παράδοσης, της τάξης, της κοινωνικής ιεραρχίας κ.λπ. Επιπλέον, η συντηρητική ατζέντα με αιχμή το μεταναστευτικό και τη σύνδεσή του με την εγκληματικότητα και την αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας, έχει μετατραπεί στο πεδίο ώσμωσης και συνεργασίας της Δεξιάς με την Ακροδεξιά η άνοδος της τελευταίας αποτελεί τον καταλύτη για τη μετάλλαξη της Δεξιάς. Τα παραδείγματα αυτής της ώσμωσης είναι πολλά: το ακροδεξιό Fidesz του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία συνεργάζεται με την παραδοσιακή Δεξιά, η Πολωνία έχει μετατραπεί σε εργαστήριο δεξιού αυταρχισμού, ενώ ίσως η πιο ανησυχητική εξέλιξη είναι η κυβερνητική συνεργασία Δεξιάς και Ακροδεξιάς στην Αυστρία.
Πηγή : https://www.paron.gr/2018/05/08/g-amyras-perissoteri-ellines-pethenoun-para-genniounte/

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ghassanids and Lakhmids : The Christians Arabs in the Byzantine borders before Islam

The Ghassanids (al-Ghasāsinah, also Banū Ghassān "Sons of Ghassān") was an Arab kingdom, founded by descendants of the Azd tribe from Yemen who immigrated in the early 3rd century to the Levant region, where some merged with Hellenized Christian communities, converting to Christianity in the first few centuries AD while others may have already been Christians before emigrating north to escape religious persecution.
The Azd or Al Azd are an Arabian tribe. They were a branch of the Kahlan tribe, which was one of the two branches of Qahtan, the other being Himyar. In ancient times, they inhabited Ma'rib, the capital city of the Sabaean Kingdom in modern-day Yemen. Their lands were irrigated by the Ma'rib Dam, which is thought by some to have been one of the engineering wonders of the ancient world because of its size. When the dam collapsed for the third time in the 1st century CE, a large number of the Azd tribe left Yemen and migrated in many directions. Jafna bin Amr and his family headed for Syria, where he settled and initiated the kingdom of the Ghassanids. They were so named after a spring of water where they stopped on their way to Syria. The Ghassanids remained mainly Christian. Today they make up the majority of Arab Christians in Lebanon, Palestine, Jordan and Syria. After settling in the Levant, the Ghassanids became a client state to the Eastern Roman Empire and fought alongside them against the Persian Sassanids and their Arab vassals, the Lakhmids. The lands of the Ghassanids also acted as a buffer zoneprotecting lands that had been annexed by the Romans against raids by Bedouin tribes. Few Ghassanids became Muslim following the Islamic Conquest; most Ghassanids remained Christian and joined Melkite and Syriac communities within what is now Jordan, Palestine, Israel, Syria and Lebanon.
Oral tradition holds that the Ghassanids came from the city of Ma'rib in South Arabia and its surrounding cities and towns, Yemen.Tradition holds that their exodus from the area was primarily due to the destruction of the Marib Dam, the story of which is detailed in the eponymous 34th chapter of the Quran. The Arabic proverb “They were scattered like the people of Saba” refers to that exodus. Migration did also occur in different waves, another prominent wave being the prosecution of Christian Arabs by Dhu Nawas and the mass graves where many who did not escape were buried alive the same is recited in the Quran and referred to "Asḥāb al-Ukhdūd", The date of the migration to the Levant is unclear, but they are believed to have arrived in the region of Syria between 250-300 AD and later waves of migration circa 400 AD. Their earliest appearance in records is dated to 473 AD, when their chief Amorkesos signed a treaty with the Eastern Roman Empire acknowledging their status as foederati controlling parts of Palestine. He apparently became Chalcedonian at this time. By the year 510, the Ghassanids were no longer Monophysite, but Chalcedonian. They became the leading tribe among the Arab foederati, such as Banu Amela and Banu Judham.
After originally settling in the Levant, the Ghassanids became a client state to the Eastern Roman Empire (Byzantine). The Romans (Byzantines) found a powerful ally in the Ghassanids who acted as a buffer zone against the Lakhmids. In addition, as kings of their own people, they were also phylarchs, native rulers of client frontier states. The capital was at Jabiyah in the Golan Heights. Geographically, it occupied much of the eastern Levant, and its authority extended via tribal alliances with other Azdi tribes all the way to the northern Hijaz as far south as Yathrib (Medina).
The Ghassanids fought alongside the Byzantine Empire against the Persian Sassanids and Arab Lakhmids. The lands of the Ghassanids also continually acted as a buffer zone, protecting Byzantine lands against raids by Bedouin tribes. Among their Arab allies were the Banu Judham and Banu Amela. The Eastern Roman Empire was focused more on the East and a long war with the Persians was always their main concern. The Ghassanids maintained their rule as the guardian of trade routes, policed Lakhmid tribes and was a source of troops for the imperial army. The Ghassanid king al-Harith ibn Jabalah(reigned 529–569) supported the Byzantines against Sassanid Persia and was given in 529 by the emperor Justinian I, the highest imperial title that was ever bestowed upon a foreign ruler; also the status of patricians. In addition to that, al-Harith ibn Jabalah was given the rule over all the Arab allies of the Byzantine Empire. l-Harith was a Miaphysite Christian; he helped to revive the Syrian Miaphysite Church and supported Miaphysite development despite Orthodox Byzantium regarding it as heretical. Later Byzantine mistrust and persecution of such religious unorthodoxy brought down his successors, al-Mundhir (reigned 569-582) and Nu'man. The Ghassanids, who had successfully opposed the Persian allied Lakhmids of al-Hirah (Southern Iraq), prospered economically and engaged in much religious and public building; they also patronized the arts and at one time entertained the Arabian poets Nabighah adh-Dhubyani and Hassan ibn Thabit at their courts.
The Ghassanids remained a Byzantine vassal state until its rulers and the eastern Byzantine Empire were overthrown by the Muslims in the 7th century, following the Battle of Yarmuk in 636 AD. The Battle of Yarmouk was a major battle between the army of the Byzantine Empire and the Muslim Arab forces of the Rashidun Caliphate. The battle consisted of a series of engagements that lasted for six days in August 636, near the Yarmouk River, along what today are the borders of Syria–Jordan and Syria–Israel, east of the Sea of Galilee. The result of the battle was a complete Muslim victory which ended Byzantine rule in Syria. The Battle of Yarmouk is regarded as one of the most decisive battles in military history, and it marked the first great wave of early Muslim conquests after the death of Prophet Muhammad, heralding the rapid advance of Islam into the then Christian Levant. In order to check the Arab advance and to recover lost territory, Emperor Heraclius had sent a massive expedition to the Levant in May 636. As the Byzantine armyapproached, the Arabs tactically withdrew from Syria and regrouped all their forces at the Yarmouk plains close to the Arabian Peninsula, where, after being reinforced, they defeated the superior Byzantine army.
At the time of the Muslim conquest the Ghassanids were no longer united by the same Christian faiths: some of them accepted union with the Byzantine Chalcedonian church; others remained faithful to Monophysitism and a significant number of them maintained their Christian religious identity and decided to side with the Muslim armies to emphasize their loyalty to their Arabic roots and in recognition of the wider context of a rising Arab Empire under the veil of Islam. It is worth noting that a significant percentage of the Muslim armies in the Battle of Mu'tah were Christian Arabs. The Battle of Mu'tah was fought in September 629 C.E. near the village of Mu'tah, east of the Jordan River and Karak in Karak Governorate, between the forces of the Islamic prophet, Muhammad and the forces of the Byzantine Empire. In Muslim histories, the battle is usually described as the Muslims' attempt to take retribution against a Ghassanid chief for taking the life of an emissary. According to Byzantine sources, the Muslims planned to launch their attack on a feast day. The local Byzantine Vicarius learned of their plans and collected the garrisons of the fortresses. According to the Encyclopaedia of Islam, the Muslims were routed after three of their leaders were killed. It is reported that when the Muslim force arrived at Medina, they were berated for apparently withdrawing and accused of fleeing. Today, Muslims who fell at the battle are considered martyrs (shahid). Some have claimed that this battle, far from being a defeat, was a strategic success; the Muslims had challenged the Byzantines and had made their presence felt amongst the Arab Bedouin tribes in the region. In early Muslim sources, the battle is recorded as a humiliating defeat.
The Battle of Bosra was fought in 634 between the Rashidun Caliphate army and the Byzantine Empire for the possession of Bosra, in Syria. The city, then capital of the Ghassanid kingdom, a Byzantine vassal, was the first important one to be captured by the Islamic forces. The siege lasted between June and July 634. The conquest of Bosra in the second week of July 634 was the first important victory gained by the Muslims in Syria. The Muslims lost 130 men in the battle, while the Byzantines suffered several thousand casualties. The conquest of Bosra opened for the Muslim conquest of Syria.
Several of those Christian Arab tribes in Jordan who sided with the Muslim armies were recognized by exempting them from paying jizya. Jizya is a form of tax paid by non-Muslims, Muslims paid another form of tax called Zakah. Later those who remained Christian joined Melkite Syriac communities. The remnants of the Ghassanids were dispersed throughout Asia Minor. There are different opinions why Jabalah and his followers didn't convert to Islam. Some opinions go along the general idea that the Ghassanids were not interested yet in giving up their status as the lords and nobility of Syria. After the fall of the first kingdom of Ghassan, King Jabalah ibn-al-Aiham established a Government-in-exile in Byzantium. The Ghassanids reached their peak under al-Harith V and al-Mundhir III. Both were militarily successful allies of the Byzantines, especially against their enemies the Lakhmids, and secured Byzantium's southern flank and its political and commercial interests in Arabia proper. On the other hand, the Ghassanids remained fervently dedicated to Monophysitism, which brought about their break with Byzantium and Mundhir's own downfall and exile, which was followed after 586 by the dissolution of the Ghassanid federation. The Ghassanids' patronage of the Monophysite Syrian Church was crucial for its survival and revival, and even its spread, through missionary activities, south into Arabia. According to the historian Warwick Ball, the Ghassanids' promotion of a simpler and more rigidly monotheistic form of Christianity in a specifically Arab context can be said to have anticipated Islam. Ghassanid rule also brought a period of considerable prosperity for the Arabs on the eastern fringes of Syria, as evidenced by a spread of urbanization and the sponsorship of several churches, monasteries and other buildings. The surviving descriptions of the Ghassanid courts impart an image of luxury and an active cultural life, with patronage of the arts, music and especially Arab-language poetry. In the words of Ball, "the Ghassanid courts were the most important centres for Arabic poetry before the rise of the Caliphal courts under Islam", and their court culture, including their penchant for desert palaces like Qasr ibn Wardan, provided the model for the Umayyad caliphs and their court. After the fall of the first kingdom in the 7th century, several dynasties, both Christian and Muslim, ruled claiming to be a continuation of the House of Ghassan. The Rasulid Sultans ruled from the 13th until the 15th century in Yemen. And the Burji Mamluk Sultans in Egypt from the 14th until the 16th century. Even both dynasties being Muslim, they claimed to be heirs and successors of Ghassan. The last rulers to bear the titles of Royal Ghassanid successors were the Christian Sheikhs Chemor in Mount Lebanon ruling the small sovereign sheikhdom of Zgharta-Zwaiya until 1747 A.D.-
The Lakhmids or Banu Lakhm were an Arab kingdom of southern Iraq with al-Hirah as their capital, from about 300 to 602 AD. They were generally but intermittently the allies and clients of the Sassanian Empire, and participant in the Roman–Persian Wars. The Lakhmid Kingdom was founded by the Lakhum tribe that emigrated from Yemen in the second century and ruled by the Banu Lakhm, hence the name given it. Imru' al-Qais dreamt of a unified and independent Arab kingdom and, following that dream, he seized many cities in the Arabian Peninsula. In 325, the Persians, led by Shapur II, began a campaign against the Arab kingdoms. Shapur II's army defeated the Lakhmid army and captured Hira. In this, the young Shapur acted much more violently and slaughtered all the Arab men of the city and took the Arab woman and children as slaves. He then installed Aws ibn Qallam and retreated his army. In the year 330, a revolt took place where Aws ibn Qallam was killed and succeeded by the son of Imru' al-Qais, 'Amr. Thereafter, the Lakhmids' main rivals were the Ghassanids, who were vassals of the Sasanians' arch-enemy, the Byzantine Empire. The Lakhmid kingdom could have been a major centre of the Church of the East, which was nurtured by the Sasanians, as it opposed the Eastern Orthodox Church of the Byzantines. The Lakhmids remained influential throughout the sixth century. Nevertheless, in 602, the last Lakhmid king, al-Nu'man III ibn al-Mundhir, was put to death by the Sasanian emperor Khosrow II because of a false suspicion of treason, and the Lakhmid kingdom was annexed. It is now widely believed that the annexation of the Lakhmid kingdom was one of the main factors behind the fall of the Sasanian Empire and the Muslim conquest of Persia as the Sasanians being defeated in the Battle of Hira by Khalid ibn al-Walid. At that point, the city was abandoned and its materials were used to reconstruct Kufa, its exhausted twin city.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ghassanids

Κρήτες τοξότες : Οι ηρωικοί Έλληνες μισθοφόροι της Μεγαλονήσου και τα κατορθώματά τους ανά τους αιώνες

Οι Κρήτες από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν γνώστες της τέχνης της τοξοβολίας και ως εκ τούτου άριστοι πολεμιστές. Αυτό τους έκανε περιζήτητους ως μισθοφόρους σε εκτός Κρήτης περιοχές, όπως Μακεδονία, Σπάρτη, άλλα και πέραν των συνόρων της Ελλάδας σε Ασία και Αφρική. Στη Μινωϊκή περίοδο που οι Κρήτες ήταν κυρίαρχοι των θαλασσών, έχοντας αναπτύξει μεγάλη ναυτική δύναμη, ένα μέρος αυτής της κυριαρχίας οφειλόταν στους σπουδαίους τοξότες που αντιμετώπιζαν τους πειρατές. Ο Θουκιδίδης λέει: «Μίνως το τε ληστρικόν, ως εικός καθήρει εκ της θαλάσσης». Ίσως αυτός ήταν και ένας λόγος που δεν είχαν τείχη στις πόλεις των Μινωϊτών. Έτσι με τη γενναιότητα και τη μαεστρία του τόξου οι Κρήτες έγραψαν τη δική τους ιστορία. Έλαβαν μέρος στον Τρωϊκό πόλεμο με 80 πλοία υπό τον Ιδομενέα ενώ γνωστός από τον Όμηρο ήταν ο τοξότης Μηριόνης τον οποίο αναφέρει ως «μήστωρ μάχης και πεπνυμένος». Δηλαδή γνώστης καλός της μάχης και ψυχωμένος. Έχουμε 200 κρήτες τοξότες υπό τον Κύρο στη μάχη στα Κούναξα το 401π.Χ στη λεγόμεη κάθοδο των Μυρίων, με αρχηγό τους τον Στρατοκλή. Μετά το θάνατο του Κύρου χρειάστηκε να περάσουν βουνά και μεγάλα ποτάμια, μετακινούμενοι συνεχώς για 6 μήνες επιστρέφοντας κυνηγημένοι από τους Πέρσες. Κατά τον Ξενοφώντα η διάσωσή τους θεωρήθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα στρατιωτικά επιτεύγματα παγκοσμίως. Στην εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου αρχικά έλαβαν μέρος 500 τοξότες με οπλισμό μια μικρή ασπίδα, μαχαίρι, ξίφος και το τόξο τους. Για αρχηγούς είχαν δικούς τους ομαδάρχες που ονόμαζαν τοξάρχες. Όλων αυτών επικεφαλής ήταν ο Ευρυβώτας. Στη μάχη των Θηβών το 335π.Χ ο Ευρυβώτας εφονεύθη μαζί με άλλους 70 τοξότες Κρητικούς. Τον αντικατέστησε ο Κρης Ομβρίων επικεφαλής, τώρα, 500 κρητών. Πριν τη μάχη του Γρανικού κατέφτασαν άλλοι 500 Κρήτες από τον Κλέαρχο. Ο Ομβρίων με εντολή του Μ.Αλεξάνδρου αναλαμβάνει επικεφαλής όλων των τοξοτών της στρατιάς. Στη μάχη του Γρανικού ο Κλέαρχος φονεύεται, ενώ οι άλλοι Κρήτες αναλαμβάνουν την εκκαθάριση των δύσβατων στενών της Κιλικίας, ενώ μετά τη μάχη της Ισσού έκαναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Αντιλίβανο (Συρία). Όταν ο Αλέξανδρος βρισκόταν στην Αίγυπτο πέθανε ο στρατηγός των τοξοτών Αντίοχος και τον αντικατέστησε ο Κρης Ομβρίων. Οι περισσότεροι Κρήτες, όπως και άλλοι από άλλες περιοχές της Ελλάδος μετά τη μάχη στα Γαυγαμήλα επέστρεψαν στη πατρίδα τους. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους στην Κρήτη, έχουμε συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών πόλεων επί των μικροτέρων, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη στασιμότητα στο εμπόριο, την οικονομία, ενώ παράλληλα παρατηρείται υπερπληθυσμός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη στροφή στη μισθοφορία. Χιλιάδες Κρήτες αναζητούν καλύτερη τύχη έξω από το νησί τους με εφόδια τη καλή στρατιωτική τους εκπαίδευση. Έτσι μετά το καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του Λυττού (221-219) βρίσκονται στην Αίγυπτο 3.000 άτομα, στη Συρία 2.500, στη Μακεδονία 500. Στις μάχες της Σελλασίας έλαβαν μέρος 2.500 άτομα, της Ραφίας 5.500, στης Μαγνησίας 3.000, στην Υρκανίας 2.000. Πολλοί απ αυτούς διακρίθηκαν στους τόπους που υπηρέτησαν ως διοικητές Φρουρίων, πόλεων, ως στρατηγοί, ναύαρχοι, σύμβουλοι βασιλέων, διπλωμάτες. Όταν ο Μάρκος Αντώνιος διοικητής του Ρωμαϊκού στόλου της Μεσογείου το 71π.Χ επεχείρησε να κατακτήσει τη Κρήτη, υπέστη οδυνηρή ήττα από το Κρητικό ναυτικό υπό τον στρατηγό Λασθένη. Μετά από λίγο ο Ρωμαίος Μέτελλος το 61 π.Χ με τρεις λεγεώνες αντιμετώπισε τους Κρήτες ενωμένους με αξιόμαχους 26.000 άνδρες. Ο ιστορικός Διόδωρος αναφέρει οτι με τέτοια μαεστρία, ζήλο και τέχνη, είχαν οι Κρήτες στο τοξεύειν, ώστε το τόξον να ονομασθεί Κρητικόν. Ο Ιούλιος Καίσαρας στη περιπέτεια του στην Αίγυπτο αλλά και το 57π.Χ για να υποτάξει τους σκληροτράχηλους Βέλγους και τους Γαλάτες των κάτω χωρών, επιστράτευσε κρήτες τοξοβόλους. Η συμβολή των Κρητών στην άμυνα της Πόλης το 1453 είναι σε εμάς γνωστή, χάρη στον Πέτρο Κάρχα ή Γραμματικό που κατέγραψε το 1460 τα γεγονότα και την ιστορία των τελευταίων υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης. (Φυλάσσεται στην Ι.Μ. Βατοπεδίου του Αγ.Όρους). Αξίζει να αναφέρουμε εδώ τους αρχηγούς των εθελοντών κρητών. Ήταν ο Μανούσος Καλλικράτης (εκ Καλλικράτη;)από τα Σφακιά, ο Γρηγόριος Βατσιανός Μανιάκης από τα Ασκύφου, ο Πέτρος Κάρχας ή Γραμματικός από τη Κυδωνία, ο Παύλος  Καματερός από την Κίσσαμο, ο Ανδρέας Μακρής από το Ρέθυμνο. Στις 15 Μαρτίου 1453, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για βοήθεια από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, 1000 Κρήτες στρατιώτες ξεκίνησαν από τη Σούδα με 5 καράβια προκειμένου να ενισχύσουν την άμυνα της Πόλης.Αρχηγός τους ήταν ο Μανούσος Καλλικράτης από τα Σφακιά, ιδιοκτήτης των τριών καραβιών και καπετάνιος του ενός. Στα άλλα δύο καράβια του καπετάνιοι ήταν ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης από τ’ Ασκύφου Σφακίων και ο Πέτρος Κάρχας από την Κυδωνία, γνωστός και με το παρανόμι Γραμματικός. Το τέταρτο καράβι ανήκε στον Ανδρέα Μακρή από το Ρέθυμνο και είχε κυβερνήτη τον ίδιο και στο πέμπτο, ιδιοκτησίας του καπετάν Νικόλα του Στειακού, τη διοίκηση ανέλαβε ο Παυλής Καματερός από την Κίσσαμο. Στο Μαρμαρά, τα κρητικά πλοία συγκρούονται με μεγάλο αριθμό τουρκικών, βυθίζοντας αρκετά από αυτά αλλά χάνοντας και 2 από τα δικά τους. Τα 3 εναπομείναντα πλοία φτάνουν τελικά στην υπό πολιορκία Πόλη και οι Κρήτες χωρίζονται σε 2 ομάδες. Η πρώτη, υπό τον καπετάν Παυλή, σπεύδει να ενισχύσει την άμυνα στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, στο πλευρό του αυτοκράτορα, ενώ η δεύτερη αναλαμβάνει την υπεράσπιση 3 πύργων, του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου. Οι Κρήτες τοξεύουνε με όλη την γρηγοράδα και την ακρίβεια που τους διακρίνει. Τα πτώματα απ’ τις τουρκικών ορδές σωριάζονται κατά χιλιάδες, αλλά δεν τους σταματάει τίποτε πια. Οι εισβολείς είναι κατά πολύ υπέρτεροι αριθμητικά απ’ τους υπερασπιστές.Ο καπετάν Παυλής και τα παλικάρια του, έπεσαν ηρωικά πολεμώντας δίπλα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μπροστά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Αντίθετα, οι υπερασπιστές των 3 πυργών πολεμάνε σαν παλληκάρια χτυπώντας τους τούρκους πάνω από τους πύργους. Οι εισβολείς σκυλιάζουν και κάνουν έφοδο στους πύργους προσπαθώντας να σπάσουν τις βαριές ξύλινες πόρτες. Τα βέλη των Κρητών τελειώνουν, αλλά δεν χάνουν την ψυχραιμία τους. Συνεχίζουν την μάχη με πέτρες και ξύλα. Δεν παραδίδονται!Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, τους πρότειναν παράδοση υπό τους δικούς τους όρους. Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή. Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν τη γενναιότητα και που, βεβαίως, δεν ήθελαν να υποστούν δυσανάλογα μεγάλες απώλειες για να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της πόλης που ήταν ήδη δική τους, ενώ πιθανόν έκριναν ότι αν χρονοτριβούσαν ακόμη περισσότερο στο σημείο αυτό, δεν θα είχαν το ανάλογο μερίδιο από τη λεηλασία, δέχτηκαν. Μπαίνουν στο καράβι που τους προσφέρει και φεύγουν για την Κρήτη να μεταφέρουν τα θλιβερά μαντάτα της απώλειας της Βασιλεύουσας, ενώ η ιστορία τους επιβεβαιώνεται και από τον ιστορικό της εποχής, Γεώργιο Φραντζή και από χειρόγραφα του Άγιου όρους. Σύμφωνα με την παράδοση, τα μαντήλια στην Κρήτη μετά την είδηση της άλωσης, βάφτηκαν μαύρα και μπήκαν κρόσσια, συμβολίζοντας τα δάκρυα των Κρητών για την απώλεια της Πόλης. Επίσης, κατά μια άλλη παράδοση, ο χορός ”χανιώτικος συρτός” πρωτοχορεύτηκε με την επιστροφή των τελευταίων υπερασπιστών, ενώ το όνομα του αρχηγού τους δόθηκε στο χωριό Καλλικράτης των Σφακίων. Στην Βενετοκρατία οι Κρήτες αντιστέκονται με  27 κινήματα και επαναστάσεις. Το τόξο και εδώ είναι το κυριότερο όπλο των Κρητών. Οι Βενετοί δεν το ομολογούν (ούτε το καταγράφουν) αλλά στρατολογούνται 2000 τοξότες για να τους χρησιμοποιήσουν σε επιχειρήσεις τους, εκτός Κρήτης. Με ψήφισμα δε, στρατολογούν ένα ή δυο τοξότες από κάθε χωριό (1.600 χωριά) που σημαίνει οτι ήταν ασκημένοι όλοι στη χρήση του τόξου. Στην Τουρκοκρατία προκαλούσαν τρόμο στους κατακτητές με τις καταδρομικές επιδρομές των Καλησπέρηδων (ανταρτών Χαϊνηδων όπως τους αποκαλούν οι Οθωμανοί) που έπαιρναν εκδίκηση με το αθόρυβο φοβερό τόξο τους.
Πηγή : http://agonaskritis.gr/οι-κρήτες-τοξότες-ανά-τους-αιώνες/

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Arvanites of Athens and Attica : The orthodox tribe from Byzantine Epirus around modern Greek capital

Attica Region is an administrative region of Greece, that encompasses the entire metropolitan area of Athens, the country's capital and largest city. The region is coextensive with the former Attica Prefecture of Central Greece, but covers a greater area than the historical region of Attica. Located on the eastern edge of Central Greece, Attica covers about 3,808 square kilometers. In addition to Athens, it contains within its area the cities of Piraeus, Eleusis, Megara, and small part of the Peloponnese peninsula and the islands of Salamis, Aegina, Angistri, Poros, Hydra, Spetses, Kythira, and Antikythera. Athens is the capital and largest city of Greece. Athens dominates the Attic aregion and is one of the world's oldest cities, with its recorded history spanning over 3,400 years and its earliest human presence starting somewhere between the 11th and 7th millennium BC. The heritage of the classical era is still evident in the city, represented by ancient monuments and works of art, the most famous of all being the Parthenon, considered a key landmark of early Western civilization. The city also retains Roman and Byzantine monuments, as well as a smaller number of Ottoman monuments. Athens is home to two UNESCO World Heritage Sites, the Acropolis of Athens and the medieval Daphni Monastery. By the end of Late Antiquity, the city experienced decline followed by recovery in the second half of the Middle Byzantine Period, in the 9th to 10th centuries CE, and was relatively prosperous during the Crusades, benefiting from Italian trade. After the Fourth Crusade the Duchy of Athens was established. In 1458 it was conquered by the Ottoman Empire and entered a long period of decline. Following the Greek War of Independence and the establishment of the Greek Kingdom, Athens was chosen as the capital of the newly independent Greek state in 1834, largely because of historical and sentimental reasons. At the time it was a town of modest size built around the foot of the Acropolis. The first King of Greece, Otto of Bavaria, commissioned the architects Stamatios Kleanthis and Eduard Schaubert to design a modern city plan fit for the capital of a state. The first modern city plan consisted of a triangle defined by the Acropolis, the ancient cemetery of Kerameikos and the new palace of the Bavarian king (now housing the Greek Parliament), so as to highlight the continuity between modern and ancient Athens. Neoclassicism, the international style of this epoch, was the architectural style through which Bavarian, French and Greek architects such as Hansen, Klenze, Boulanger or Kaftantzoglou designed the first important public buildings of the new capital.
Michael Choniates (or Acominatus) (1140-1220), Byzantine writer and ecclesiastic, was born at Chonae (Colossae). At an early age he studied at Constantinople and was the pupil of Eustathius of Thessalonica. Around 1175 he was appointed archbishop of Athens, a position which he retained until 1204. In 1204, he defended the Acropolis of Athens from attack by byzantine warlord Leo Sgouros, holding out until the arrival of the Crusadersin 1205, to whom he surrendered the city. After the establishment of Latin control, he retired to the island of Ceos. Around 1217 he moved again to the monastery of Vodonitsa near the Thermopylae, where he died. Though he is known to classical scholars as the last possessor of complete versions of Callimachus' Hecale and Aitia, he was a versatile writer, and composed homilies, speeches and poems, which, with his correspondence, throw considerable light upon the miserable condition of Attica and Athens at the time. His memorial to Alexios III Angelos on the abuses of Byzantine administration, the poetical lament over the degeneracy of Athens and the monodies on his brother Nicetas and Eustathius, archbishop of Thessalonica, deserve special mention.
The Fourth Crusade (1202–04) was a Western European armed expedition called by Pope Innocent III, originally intended to conquer Muslim-controlled Jerusalem by invading through Egypt, the strongest Muslim nation at the time. Instead, a sequence of events culminated in the Crusaders sacking the city of Constantinople, the capital of the Christian-controlled Byzantine Empire. In April 1204, they captured and brutally sacked the city, and set up a new Latin Empire as well as partitioning other Byzantine territories among themselves. Byzantine resistance based in unconquered sections of the empire such as Nicaea, Trebizond, Mystras and Epirus ultimately recovered Constantinople in 1261. The Fourth Crusade is considered to be one of the more prominent acts in the Great Schism between the Eastern Orthodox Church and Roman Catholic Church, and a key turning point in the decline of the Byzantine Empire and Christianity in the Near East. According to a subsequent treaty, the empire was apportioned between Venice and the leaders of the crusade, and the Latin Empire of Constantinople was established. Boniface was not elected as the new emperor, although the citizens seemed to consider him as such; the Venetians thought he had too many connections with the former empire because of his brother, Renier of Montferrat, who had been married to Maria Komnene, empress in the 1170s and 1180s. Instead they placed Baldwin of Flanders on the throne. Boniface went on to found the Kingdom of Thessalonica, a vassal state of the new Latin Empire. The Venetians also founded the Duchy of the Archipelago in the Aegean Sea. Meanwhile, Byzantine refugees founded their own rump states, the most notable of these being the Empire of Nicaea under Theodore Laskaris (a relative of Alexios III), the Empire of Trebizond, and the Despotate of Epirus.
The Partitio terrarum imperii Romaniae ("Partition of the lands of the empire of Romania [Byzantine Empire]) was a treaty signed amongst the crusaders after the sack of the Byzantine capital, Constantinople, by the Fourth Crusade in 1204. It established the Latin Empire and arranged the nominal partition of the Byzantine territory among the participants of the Crusade, with the Republic of Venice being the greatest titular beneficiary. However, because the crusaders did not in fact control most of the Empire, with local Byzantine Greek nobles establishing the Byzantine successor kingdoms (Empire of Nicaea, Empire of Trebizond, Despot of Epirus), most of the crusaders' declared division of the Empire amongst themselves could never be implemented. Greece was divided among the Crusaders. The Latin Empire held Constantinople and Thrace, while Greece itself was divided into the Kingdom of Thessalonica, the Principality of Achaea, and the Duchy of Athens. The Venetians controlled the Duchy of the Archipelago in the Aegean, and the Despotate of Epirus was established as one of the three Byzantine Greek successor states.
The Duchy of Athens was one of the Crusader states safter the conquest of the Byzantine Empire during the Fourth Crusade, encompassing the regions of Attica and Boeotia, and surviving until its conquest by the Ottoman Empire in the 15th century. The Duchy occupied the Attic peninsula as well as Boeotia and extended partially into Thessaly, sharing an undefined border with Thessalonica and then Epirus. It did not hold the islands of the Aegean Sea, which were Venetian territories, but exercised influence over the Latin Triarchy of Negroponte. The buildings of the Acropolis in Athens served as the palace for the dukes. The Battle of Halmyros, known by older scholars as the Battle of the Cephissus or Battle of Orchomenos, was fought on 15 March 1311, between the forces of the Frankish Duchy of Athens and its vassals under Walter of Brienne against the mercenaries of the Catalan Company, resulting in a decisive victory for the Catalans. The marsh impeded the Frankish attack and the Catalan infantry stood firm. The Turks re-joined the Company and the Frankish army was routed; Walter and almost the entire knighthood of his realm fell in the field. As a result of the battle, the Catalans took over the leaderless Duchy of Athens; they ruled that part of Greece until the 1380s. Under Aragonese rule, the feudal system continued to exist, not anymore under the Assizes of Romania, but under the Customs of Barcelona, and the official common language was now Catalan instead of French. In 1379 the Navarrese Company, in the service of the Latin emperor James of Baux, conquered Thebes and part of Neopatria. Meanwhile, the Aragonese kept another part of Neopatras and Attica. After 1381 the Duchy was ruled by the Kings of Sicily until 1388 when the Acciaioli family of Florence captured Athens. From about 1390 to 1460 they ruled the Duchy of Athens and kept close ties with the younger branch of the Medici through the marriage of Laudomia Acciaioli to Pierfrancesco de' Medici, from which the later Grand Dukes of Tuscany are descended, as well as several royal houses.
Arbanon was an autonomous principality, part of the Byzantine Empire and later of the byzantine Despotate of Epirus. Throughout its existence, the principality was an autonomous dependency of its neighbouring powers, first Byzantium and, after the Fourth Crusade, Epirus. In the beginning the name Arbanon was applied to a region in the mountainous area to the west of Ohrid Lake and the upper valley of the river Shkumbin river of Albania in the 11th century AD. The Kruja fortress, founded by the Byzantines, was the seat of Progon. Progon gained possession of the surroundings of the fortress which became hereditary. With the marriage of Komnena with Kamonas, Elbasan becomes the second important possession. Arbanon was a beneficiary of the Via Egnatia trade road, which brought wealth and benefits from the more developed Byzantine civilization. The Peloponnese, called Morea in late Byzantine period, was almost the centre of the empire, and was certainly the most fertile area. Mystras and Monemvasia were populous and prosperous, even after the Black Plague in the mid-14th century. Mystras rivaled Constantinople in importance. It was a stronghold of Greek Orthodoxy and bitterly opposed attempts by the emperors to unite with the Roman Catholic Church, even though this would have allowed the empire to gain help from the west against the Ottomans. The Ottomans had begun their conquest of the Balkans and Greece in the late 14th century and early 15th century. 
Arvanites in Greece originated from Arbanitai, Greek Orthodox settlers from Albania who moved south at different times between the 13th and 16th century from the region Arvanon or Arvana at that time part of the Byzantine Theme of Dyrrhachium, a region in what is part Albania and later of Arbanon within the Byzantine Empire until 1204 and from 1205 within the byzantine Despotate of Epirus. In many instances the Arvanites were invited by the Byzantine and Latin rulers of the time. They were employed to re-settle areas that had been largely depopulated through wars, epidemics, and other reasons, and they were employed as soldiers. Some later movements are also believed to have been motivated to evade Islamization after the Ottoman conquest. The main waves of migration into southern Greece started around 1300, reached a peak some time during the 14th century, and ended around 1600. Arvanites first reached Thessaly, then Attica, and finally the Peloponnese. A Venetian source of the mid-15th century estimates that 30,000 Arvanites lived in the Peloponnese at that time. In the mid-19th century, Johann Georg von Hahn estimated their number in Greece between 173,000 and 200,000. Fara (from the greek fatria "clan" or from Albanian fara 'seed' or from Aromanian fară' tribe') is a descent model, similar to Scottish clans. Arvanites were organised in phares (φάρες) mostly during the reign of the Ottoman Empire. The apical ancestor was a warlord and the phara was named after him. The traditional clothing of Arvanites included distinctive attire that sometimes identified them in past times as Arvanites from other neighbouring populations. Arvanite males on the Greek mainland wore the fustanella, a pleated like skirt garment or kilt, while those who lived on some Aegean islands wore baggy breeches of the seafaring Greeks. Arvanite women were known for wearing a chemise shirt that was heavily embroidered. They lived as farmers in the villages of the countryside.
Arvanitika also known as Arvanitic, is the variety of medieval Albanian traditionally spoken by the Arvanites, an old orthodox population group in Greece. The name Arvanítika and its native equivalent Arbërisht are derived from the ethnonym Arvanites, which in turn comes from the toponym Arbëna (Άρβανα), which in the Byzantine period referred to a region in what is central Albania. Arvanitika is also closely related to Arbëresh, the dialect of Albanian in Italy, which largely goes back to Arvanite settlers from Greece. There are three main groups of Arvanitic settlements in Greece. Most Arvanites live in the south of Greece, across Attica, Boeotia, the Peloponnese and some neighbouring areas and islands. Arvanitika shares many features with the Tosk dialect spoken in Southern Albania. However, it has received a great deal of influence from Greek, mostly related to the vocabulary and the phonological system. Arvanites have Greek national consciousness and not Albanian.
The Greek Arvanites participated dynamically in the Greek revolution for Independence that begun in March of 1821. In Boeotia, Livadeia was captured by Athanasios Diakos on 31 March, followed by Thebes two days later. When the revolution began, most of the Christian population of Athens fled to Salamis. In 1821, Athens had about 10,000 people, half of whom were Christian Greeks and the other half were Muslims, being either Turks, Albanians or Greek Muslims. In mid-April revolutionary forces entered Athens and forced the Turkish garrison into the Acropolis, which they laid siege to. The Ottoman commander in the Roumeli was the Albanian general Omer Vrioni who become infamous for his "Greek hunts" in Attica. Omer Vrioni postponed his advance towards Peloponnese awaiting reinforcements; instead, he invaded Livadeia, which he captured on 10 June, and Athens, where he lifted the siege of the Acropolis. After a Greek force of 2,000 men managed to destroy at Vassilika a Turkish relief army on its way to Vrioni, the latter abandoned Attica in September and retreated to Ioannina. By the end of 1821, the revolutionaries had managed to temporarily secure their positions in Central Greece.
The Siege of the Acropolis in 1821-1822 involved the siege of the Acropolis of Athens by the Greek rebels, during the early stages of the Greek War of Independence. After Vrioni's departure the siege of Athens by the Greeks recommenced. In spring 1822, the Greek forces were reinforced with artillery commanded by French Philhellenes, who began a bombardment of the fortress. The Ottoman garrison surrendered on 9 June 1822. The Siege of the Acropolis in 1826–1827 during the Greek War of Independence involved the siege of the Acropolis of Athens, the last fortress still held by the Greek rebels in Central Greece, by the forces of the Ottoman Empire. Following the fall of Missolonghi in western Greece, Athens and the Acropolis remained the only strongholds in Greek hands in mainland Greece outside the Peloponnese. After his victory at Missolonghi, the Ottoman commander-in-chief, Reşid Mehmed Pasha, turned against Athens. The siege began in August 1826. The Beleaguered Greeks were resupplied and reinforced by small detachments sent through the Ottoman lines by the main Greek army, under Georgios Karaiskakis, which had established itself west and south of Athens. The Greeks launched various attacks against the Ottoman army's rear and its supply lines, most notably the victory at the Battle of Arachova in November ; this strategy was altered by government and Westerners in favour of direct attacks on the Ottoman army, resulting the defeat in Battle of Kamatero in February. The command was transferred from Karaiskakis to the British general Richard Church in April. The Ottoman victory at Phaleron (Analatos) on 24 April (Julian) 1827 ended any possibility for relief, and the Acropolis garrison surrendered a month later. Karaiskakis was assassinated in a trap before the beginning of the battle.
The Τreaty of Constantinople was the product of the Constantinople Conference which opened in February 1832 with the participation of the Great Powers on the one hand and the Ottoman Empire on the other. The London Conference of 1832 established an the independent kingdom of Greece with a stable government. Greece was defined as an independent kingdom, with the Arta-Volos line as its northern frontier. On 30 August 1832, a London Protocol was signed to ratify and reiterate the terms of the Treaty of Constantinople. The Ottoman garrison of Athens Acropolis surrendered its fortified positions and left Athens in 1833. Otto (1815 -1867) was a Bavarian prince who became the first modern King of Greece in 1832 under the Convention of London. He reigned until he was deposed in 1862. Otto's early reign was also notable for his moving the capital of Greece from Nafplion to Athens. His first task as king was to make a detailed archaeological and topographic survey of Athens. At the time, it was a town consisting of only 400 houses at the foot of the Acropolis.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Attica_(region)